edge-of-tomorrow-doug-liman

Edge Of Tomorrow – Doug Liman

Δημοσιεύτηκε στις June 9, 2014 | Συντάκτης: | Movie Reviews |

O Λευτέρης Βορριάς περιγράφει την ταινία που έμελλε να είναι “η καλύτερη του καλοκαιριού”, μόλις στις 7 Ιουνίου

Πριν ξεκινήσω με τις εντυπώσεις που μου άφησε το Edge of Tomorrow νομίζω είναι σκόπιμο να αναφέρω τις συνθήκες που με οδήγησαν στην αίθουσα, κυρίως γιατί τονίζουν ακόμα περισσότερο την τελική μου άποψη για την τελευταία ταινία του Liman (The Bourne Identity, Mr and Mrs Smith, Jumper). Για κάποιο λόγο που διαφεύγει της αντίληψής μου οι αμερικανικές εταιρείες διανομής ξεκίνησαν την προβολή του trailer τουλάχιστον 6 μήνες πριν την πρεμιέρα, με αποτέλεσμα μιας και πάω τουλάχιστον 2 φορές τη βδομάδα σινεμά να το έχω δει γύρω στο ένα δισεκατομμύριο φορές (που είναι αρκετά ειρωνικό δεδομένου του σεναρίου edge-of-tomorrow-emily-bluntτου). Πριν 2-3 βδομάδες, στην προβολή του Godzilla, είχα φτάσει σε σημείο να απαγγέλω τους διαλόγους ταυτόχρονα με τους ηθοποιούς και να μισώ μια ταινία που δεν είχα ακόμα δει τόσο έντονα που μου έφερνε πονοκέφαλο. Επίσης η αισθητική του μου θύμιζε την προηγούμενη αποτυχημένη sci-fi απόπειρα του Tom Cruise “Oblivion” και ο αδερφός μου περιέγραψε τους εξωγήινους σαν “advanced Pokémons” καταδικάζοντας οποιαδήποτε ελπίδα να το πάρω στα σοβαρά. Χτες το βράδυ ανάμεσα σε διάφορες ιδέες που περιελάμβαναν να ξαναδούμε το X-Men, να αυτοκτονήσουμε κινηματογραφικά με τη σαχλαμάρα του Seth MacFarlane “A Million Ways to Die in the West” (spoiler, αν είδατε το trailer είδατε ότι άξιζε) και να λιώσουμε με το HBO Go, τελικά καταλήξαμε να δώσουμε μια ευκαιρία στο Edge of Tomorrow. Και φανταστείτε την έκπληξή μου όταν συνειδητοποίησα ότι ήταν 7 Ιουνίου και σίγουρα είχα δει την καλύτερη ταινία του καλοκαιριού.

Βασισμένο στο βιβλίο του Hiroshi Nakurazaka “All You Need Is Kill” (υπάρχει και manga version) το σενάριο αφορά το κοντινό μέλλον και την επίθεση στον πλανήτη εξωγήινων όντων γνωστών και ως Mimics που φαίνονται σαν διασταύρωση χταποδιού και μπλέντερ. Μεγάλο μέρος της Ευρώπης έχει χαθεί και η ανθρωπότητα έχοντας κερδίσει έδαφος στη μάχη ετοιμάζεται να δώσει το τελειωτικό χτύπημα στις ακτές της Βορειοδυτικής Γαλλίας. Πρωταγωνιστής ο Ταγματάρχης William Cage (Tom Cruise) που έχει μείνει επιμελώς μακριά από τη μάχη δουλεύοντας σαν τηλεοπτικός ομιλητής για τον στρατό στην προσπάθεια στρατολόγησης νεοσυλλέκτων. Μια σειρά γεγονότων οδηγεί τον Cage να κατηγορηθεί σαν λιποτάκτης, να χάσει το βαθμό του και να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της απόβασης, τρομοκρατημένος και χωρίς καμία πολεμική εκπαίδευση. Η μάχη πάει όσο χειρότερα θα μπορούσε, ο εχθρός περιμένει την επίθεση και εξολοθρεύει ολόκληρο τον ανθρώπινο στρατό μαζί με τον Cage που πεθαίνει σκοτώνοντας ένα σπάνιο είδος Mimic. Το αποτέλεσμα και άξονας του σεναρίου της ταινίας είναι ότι έτσι κλέβει τη δύναμη των εξωγήινων και ξυπνάει το πρωί της προηγούμενης μέρας, ξανά και ξανά, κάθε φορά που πεθαίνει. Μία από τις συνεχόμενες φορές που ζει τη μάχη γνωρίζει την Rita Vrataski (Emily Blunt), ήρωα και μασκότ της αντίστασης, η οποία είχε κάποτε την ίδια δύναμη αλλά την έχασε και αναλαμβάνει να εκπαιδεύσει τον Cage για να αλλάξει το αποτέλεσμα του πολέμου.

edge-of-tomorrow-1

Η πρώτη εντύπωση που μου έδωσε η ιστορία είναι ότι θα δω το αντίστοιχο του Groundhog Day αλλά με επιστημονική φαντασία, και τελικά ακριβώς έτσι έγινε. Όπως και ο Bill Murray στην κωμωδία του 1993 o Cruise κολλάει τη βελόνα και ζει ξανά και ξανά την ίδια μέρα, χιλιάδες φορές, ανακαλύπτοντας καινούριες πληροφορίες και τελειοποιώντας τις αντιδράσεις του σε όλες τις δυνατές εκβάσεις. Υπάρχουν πολλές χιουμοριστικές σκηνές που καταλήγουν με τον γελοίο και συνήθως αναίτιο θάνατό του για να ξυπνήσει το επόμενο δευτερόλεπτο στην προηγούμενη μέρα, και αυτό λειτουργεί ιδανικά ανακουφίζοντας τον θεατή που ουσιαστικά βλέπει έναν άνθρωπο να βασανίζεται φριχτά και να προσπαθεί να τα βάλει με ένα στρατό μόνος του. Η άλλη διαφορά είναι ότι σε αντίθεση με το Groundhog Day που μια υπεράνθρωπη δύναμη προσπαθούσε να κάνει τον πρωταγωνιστή καλύτερο άνθρωπο, εδώ έχουμε μια ψευδοεπιστημονική εξήγηση για το φαινόμενο που αφήνει το ενδεχόμενο να χάσει την ικανότητα του να επιστρέφει στη ζωή και κάποια στιγμή να χάσει τη ζωή του -και τον πόλεμο- μόνιμα. Το αποτέλεσμα είναι εκτός από την πλάκα να υποβόσκει και ένα κλιμακούμενο αίσθημα απειλής και αβεβαιότητας που κορυφώνεται στο τελευταίο τρίτο της ταινίας (πολύ λογικό γιατί σαν ταινία δράσης χρειάζεται και το στοιχείο της αγωνίας). Η ιστορία εξελίσσεται πολύ στρωτά χωρίς να γίνεται κουραστική (από μόνο του κατόρθωμα δεδομένου ότι βλέπουμε διαφορετικές εκδοχές της ίδιας σκηνής ξανά και ξανά). Οι ερμηνεία του Cruise είναι αξιοπρεπέστατη θυμίζοντάς μας ότι αν και αμφιλεγόμενος σαν άνθρωπος, σαν ηθοποιός ξέρει τι κάνει (να θυμίσω το Minority Report, μια από τις καλύτερες μεταφορές βιβλίου επιστημονικής φαντασίας ever). Ακόμα καλύτερη η Emily Blunt (υποψιάζομαι ότι μπορεί να παίξει τα πάντα) σαν Full Metal Bitch και γενικά badass πολεμίστρια που δεν σηκώνει και πολλά πολλά. Επίσης πολύ καλή δουλειά στην φωτογραφία, άλλο ένα πράγμα που δεν περίμενα από καλοκαιρινό blockbuster και φυσικά αναμενόμενα καταπληκτικά special effects. Αν έχω ένα παράπονο είναι το φινάλε που δε με χάλασε ιδιαίτερα αλλά δε με ενθουσίασε, δεν θα μπω όμως σε περισσότερες λεπτομέρειες προς αποφυγή spoilers.

Καταλήγοντας, το Edge of Tomorrow βασίζεται σε μια ιδέα που ίσως να μην είναι πρωτότυπη αλλά σίγουρα δεν είναι και τετριμμένη. Συνδυάζει ένα σταθερό, αστείο και ενδιαφέρον σενάριο, έναν χαρακτήρα που εξελίσσεται πειστικά από δειλό σε ήρωα, ένα οπτικό πανηγύρι εκρήξεων και μαχών με εξωγήινους και τελικά μια από τις πιο διασκεδαστικές κινηματογραφικές βραδιές εδώ και καιρό. Και αν νιώθει έτσι κάποιος που είδε το trailer πενταψήφιο αριθμό φορών, υπάρχουν πολλές πιθανότητες να νιώσεις κι εσύ το ίδιο.

edge-of-tomorrow

Συντάκτης: Λευτέρης ΒορριάςΛευτέρης Βορριάς

Γιατρός στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ασχολείται με ταινίες, βιβλία, comics και τη μηχανή του. Περιστασιακά stripper για τα μη αναμενόμενα έξοδα.

Edge Of Tomorrow – Doug Liman 3.67/5 (73.33%) 3 votes

Εσύ τι λες για όλα αυτά;