artemis

Συνεντευξη: Η Αρτεμις Τσιπη μιλαει για foodblogging και οχι μονο

Δημοσιεύτηκε στις July 8, 2014 | Συντάκτης: | Interviews, One Wine One Week |

Η Κατερίνα Αρχιμανδρίτου συναντά την  πολυδιάστατη Άρτεμη Τσίπη  στα Εξάρχεια και την ρωτάει  για το foodblogging και πολλά άλλα ενδιαφέροντα 

Την Άρτεμη την γνώρισα ως εθελόντρια φωτογράφο στο Fringe Festival το 2012. Είναι ένα κορίτσι αυθόρμητο, δημιουργικό και δραστήριο και μαζί με την δυναμική ομάδα στην οποία συμμετέχει (Food4Good), έχουν οδηγήσει το foodblogging σε αυτό που είναι σήμερα: μια ολοκληρωμένη προβολή του φαγητού ως εμπειρία, μέσα από αισθητικά προσεγμένες ιστοσελίδες και οργανωμένα δρώμενα που δεν προβάλλουν μόνο το φαγητό αλλά προωθούν παράλληλα με αυτό, σημαντικές κοινωνικές και πολιτιστικές δράσεις.

Wonderfoodland: Πως ξεκίνησε;

Ξεκίνησε το 2010. Μετά από ανάγνωση πολλών ξένων-κυρίως- και ελάχιστων (τριών, τεσσάρων ελληνικών blogs) που υπήρχαν τότε  και μετά από το πρώτο συνέδριο στην Αθήνα για τους Έλληνες Foodbloggers. Εκεί πήγαινα από το πρωί μέχρι το βράδυ ως επισκέπτρια-αναγνώστρια (παρότι είχα 39 πυρετο!) και ενθουσιασμένη με όλα όσα είχα δεί και ακούσει από τους λίγους (καμιά τριανταριά Έλληνες Foodbloggers) χωρίς να έχω το δικό μου blog, γύρισα σπίτι και μέσα σε ένα με δυο εικοσιτετράωρα το ετοίμασα . Οπότε, θέλω να πω, πως αν και ήταν έτοιμο μέσα στο μυαλό μου, αφορμή για να το φτιάξω στάθηκε το συνέδριο.

Foodblogging : Πως πιστεύεις ότι εξελίσσονται τα πράγματα διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα

Δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα σε αυτό που γίνεται διεθνώς με αυτό που γίνεται στην Ελλάδα. Όπως σε όλα. Εμείς είμαστε στην βρεφική ηλικία. Στην Αμερική και την Αγγλία οι foodbloggers έχουνε περάσει σε άλλο επίπεδο. Εμείς ακόμη κάνουμε τα πρώτα βήματα, περνώντας όλες τις «παιδικές ασθένειες» και αντιμετωπίζοντας διάφορα κόμπλεξ που εμφανίζονται ούτως ή άλλως σε κάθε επαγγελματικό επίπεδο. Ούτε εμείς οι ίδιοι δεν ξέρουμε πώς να χειριστούμε το blog είτε σε σχέση με το πώς θα παρουσιάσουμε τα θέματά μας, είτε σε σχέση με τις εταιρείες . Είμαστε ακόμη σε αρχικό στάδιο. Το καλό είναι πως κάθε χρόνο αυξάνονται οι foodbloggers με βελτιωμένες εκδόσεις από άποψη περιεχομένου και αισθητικής.

Τι είναι αυτό που σε ενθουσιάζει στο foodblogging και τι είναι αυτό που σε ξενερώνει

Αυτό που με ενθουσιάζει είναι αυτό που δημιουργώ στο δικό μου blog. Ξεκινώντας από την σκέψη του τι θα μαγειρέψω, περνώντας μέσα από την διαδικασία της μαγειρικής και φτάνοντας στην παρουσίαση του τελικού πιάτου. Αν και μεσολαβούν πολλά στάδια από την στιγμή που θα αποφασίσω τι θα μαγειρέψω μέχρι το στήσιμο, την φωτογράφιση και την σύνταξη του κειμένου, αυτό είναι που με ενθουσιάζει.

Αυτό που με ξενερώνει, είναι το «μετά»: όταν φτάνεις στο στάδιο να δημοσιεύσεις το κείμενό σου και όπως συμβαίνει σε όλους τους χώρους και τα επαγγέλματα (αν και αυτό δεν είναι ακόμη επάγγελμα στην Ελλάδα), αρχίζουν διάφορες «κατινιές» και διάφορες μικροπρέπειες που δεν βρίσκω τον λόγο να υφίστανται. Ένα είναι αυτό. Ένα δεύτερο, είναι το ότι επειδή όλα είναι «ελεύθερα» στο διαδίκτυο υπάρχουν πράγματα που μπορεί να τα δείς δημοσιευμένα και αλλού χωρίς την άδειά σου! Δεν σημαίνει πως επειδή είναι διαθέσιμο το κείμενο και η φωτογραφία στο διαδίκτυο μπορεί κάποιος/α να το αναδημοσιεύσει όπως είναι, δημιουργώντας περιεχόμενο σε μια δική του πλατφόρμα με διαφημίσεις και βγάζοντας έσοδα με το δικό σου περιεχόμενο. Ας δημιουργήσει δικό του στο κάτω κάτω… Αυτά τα δύο κυρίως. Το δεύτερο βέβαια δεν αφορά μόνο το foodblogging αλλά οποιοδήποτε περιεχόμενο στο διαδίκτυο, οπότε αναφέρομαι και σε άλλους τομείς.

wonderfoodland

Τι πιστεύεις πως προσφέρει το foodblogging στους αναγνώστες

Προσφέρει αμεσότητα. Ο αναγνώστης/τρια που θα διαβάσει το blog σου, αντί να διαβάσει ένα περιοδικό, θα το κάνει επειδή γουστάρει το ύφος και το στυλ σου γενικότερα, επειδή του αρέσει ο τρόπος που γράφεις και ίσως περιμένει και κάποια νέα σου (κάποιοι δημοσιεύουν και πιο προσωπικά στοιχεία) . Το blog είναι πιο προσωπικό. Πάνω από όλα όμως, η φωτογραφία και η γενικότερη εικόνα του blog είναι τα στοιχεία που θα τραβήξουν την προσοχή.

Φαγητό και έρωτας: Ποιο είναι το πιο ερωτικό μενού που θα μπορούσες να προτείνεις;

Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο: απλά πράγματα. Μου ‘ρχεται αυτό στο μυαλό. Παραλία, κάμπινγκ: πάς στο διπλανό μανάβικο-ψιλικατζίδικο-καφενείο-περίπτερο του χωριού και ψωνίζεις ό,τι παξιμάδια έχει ή φρέσκο ψωμί, ό,τι φρέσκο λαχανικό βρείς – ζουμερή ντομάτα ή δροσερό αγγουράκι, κρεμμυδάκι – ένα ωραίο τυράκι που μπορεί να έχει στο ψυγείο του και μπορεί να είναι είτε τοπική γραβιέρα, είτε λευκό τυρί είτε φέτα. Παίρνεις ένα δροσερό καρπούζι ή πεπόνι ή ό,τι φρούτο βρείς και ένα μπουκαλάκι κρασάκι και όπως είσαι στην παραλία τα αραδιάζεις , τα τρώς, μετά πίνεις και μετά αφήνεις την φαντασία σου αχαλίνωτη και ό,τι προκύψει…

Ποια είναι η Άρτεμις-ποιες λέξεις σου έρχονται στο μυαλό.

Δύσκολη η απάντηση. Ίσως αυθορμητισμός. Μετά ακολουθεί η οργάνωση, (γιατί εκεί που μου ‘ρχεται το «αυθόρμητο» έρχεται και το «οργανωτικό» και με κρατάει: κάνε ό,τι θές αλλά οργάνωσέ το πρώτα!). Η τρίτη λέξη θα μπορούσε να είναι δημιουργικότητα και η τέταρτη ίσως φαντασία…

Στην εισαγωγή στο blog σου μιλάς για σταθμούς: σε ποιο σταθμό είσαι τώρα και ποιος πιθανολογείς πως είναι ο επόμενος

Νομίζω πως έφτασε η στιγμή να κάνω μια «τούμπα» και να δοκιμάσω διαφορετικά πράγματα αυτή την περίοδο. Δεν είμαι στον τερματικό σταθμό, αλλά σε μια νέα αφετηρία. Την έχω επιλέξει αλλά δεν ξέρω που θα με βγάλει: το αβέβαιο μου αρέσει αν και συνήθως θέλω να πατάω στα πόδια μου και να ξέρω πού πηγαίνω. Δεν ξέρω αν αυτό το στάδιο είναι καλύτερο, αλλά είναι σίγουρα διαφορετικό.

Τώρα είναι η σειρά της δικής σου «ερώτησης» ή όπως αλλιώς θα το έθετα, απαντάς σε κάτι που θα ήθελες να σε είχα ρωτήσει…

Δηλαδή να πώ την απάντηση και από αυτή θα καταλάβει κάποιος τι ρωτάς ε? Χμ… Δεν μου έρχεται μια απάντηση αλλά μια λέξη. ΖΗΣΕ! Ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Να το ζήσεις στο πετσί σου. Δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, παρά μόνο αν πεθάνει κανείς τριγύρω μας. Και εκεί πάλι λίγο μας αγγίζει… Καλό είναι να το θυμόμαστε, όχι όμως με τον τρόμο του θανάτου.
Απλά, ΖΗΣΕ ! με Ζ κεφαλαίο.

Περισσότερα για την Άρτεμις Τσίπη: http://wonderfoodland.wordpress.com/
& την ομάδα Food4good: https://www.facebook.com/pages/Food4Good/801285363218650

Φωτογραφία: Katerina Archimandritou

Συντάκτης: Κατερίνα ΑρχιμανδρίτουΚατερίνα Αρχιμανδρίτου

Σπούδασε Διπλωματία και Διεθνές δίκαιο. Της αρέσει η μουσική (Ωδείο Αθηνών, 10 χρόνια στο κοντέρ…).

Έχει πάθει έρωτα με το Εchoes & τους Pink Floyd, το καλό κρασί και την θάλασσα (ενίοτε μπορεί και χωρίς τ’αγόρι). Γουστάρει να φωτογραφίζει και να γράφει. Μάλιστα, τώρα τελευταία έχει ξεκινήσει να “γράφει” πολλά και πολλούς στα παλιά της τα υποδήματα γιατί απλά, όπως λέει και το τραγούδι του αείμνηστου Μ.Χατζιδάκη:

“Η ζωή περνά και πίσω δεν γυρνά
η ζωή μας φαρμάκια μας κερνά
και ποτέ, ποτέ βρε άνθρωπε κουτέ
το ποτήρι μη το ξεχνάς ποτέ.”

Αξιολόγησε το άρθρο

Εσύ τι λες για όλα αυτά;