ultraviolence-album

Lana Del Rey – Ultraviolence

Δημοσιεύτηκε στις June 18, 2014 | Συντάκτης: | Album Reviews |

Ο Γιώργος Κάκαρης βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πολυαναμενόμενο δίσκο που σε γενικές γραμμές τον κέρδισε. Υποδεχτείτε το τρίτο LP της Lana Del Rey, Ultraviolence

H Lana Del Rey μου ασκούσε αρχικά γοητεία λόγω παρουσιαστικού. Πολύ ασυνήθιστη παρουσία, σαν να μην την νοιάζει καθόλου τι συμβαίνει γύρω της! Μετά άρχισα να βρίσκω πολύ μοναδική τη φωνή της. Τέτοιες αισθαντικές, λυρικές ερμηνείες σε συνδυασμό με αυτό το χαμένο βλέμμα και την vintage αισθητική, παραήταν γοητευτική εικόνα για να περάσει απαρατήρητη! Στον δεύτερο της δίσκο βρήκα μερικά διαμάντια που υποθέτω ότι δικαιολογούν τον θόρυβο που έκανε! Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε για το νέο πόνημά της και αυτή τη φορά η Lana είχε στο πλευρό της τον σπουδαίο Dan Auerbach των Black Keys. Το αποτέλεσμα αναμενόταν συναρπαστικό και τα teaser promos ανέβαζαν τις προσδοκίες πολύ ψηλά. Τα West Coast και Shades of Cool είναι από τα πιο όμορφα tracks που έχω ακούσει το τελευταίο τρίμηνο!

Τελικά σήμερα έφτασε στα χέρια μου το 3ο LP της Lana, Ultraviolence και το play πατήθηκε. Έπειτα από μερικές ακροάσεις μπορούμε να καταλήξουμε σε μερικά ασφαλή συμπεράσματα. Το Ultraviolence επ’ουδενί δεν είναι ένας δίσκος με σπουδαίο groove, υψηλούς ρυθμούς και άλλα τέτοια! Ο δίσκος είναι ουσιαστικά μια ατελείωτη μπαλάνδα (sic)! Και η φωνή της μοιάζει πιο ακαταμάχητη από ποτέ, οπότε και μόνο εξαιτίας της, ο δίσκος ασκεί έντονη έλξη! Αν με ρωτάτε θα ήθελα μερικές κλιμακώσεις παραπάνω, μερικές έντονες στιγμές, λίγα τραγούδια με πιο γρήγορους ρυθμούς (βλέπε Kinda Outta Luck)! Επίσης είναι αλήθεια ότι ο πήχης μπήκε πολύ ψηλά εξαιτίας των West Coast και Shades of Cool και ποτέ δεν ξεπεράστηκα από τα υπόλοιπα 13 τραγούδια!

Η λυρική Lana με άφησε άναυδο από την πρώτη ακρόαση του πανέμορφου West Coast, που μοιάζει σαν δυο τραγούδια σε ένα, με ένα σπουδαίο γύρισμα που στο άκουσμα του πάντα χαμογελάς. Το “απειλητικό” πρώτο κομμάτι του West Coast διαδέχεται μια μπαλάντα αιθέριων φωνητικών που κάνει το μέσα σου να φτερουγίζει. Το track μοιάζει σαν έναν αέναο κύκλο όπου αυτή η αλληλουχία θα μπορούσε να συνέβαινε για πάντα! Όσο για το Shades of Cool, πρέπει να πω ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια πιο συμβατική μπαλάντα, εξαιρετικά μελωδική, με την Lana να βάζει για άλλη μια φορά τη σφραγίδα της! Πλην το φινάλε της είναι κάτι που δεν θα shades of coolπερίμενες ποτέ και εδώ μπορώ να υποθέσω ότι το χεράκι του έχει βάλει ο monsieur Auerbach προσθέτοντας μερικές βρώμικες κιθάρες που τόσο οικείες είναι στις μουσικές των Black Keys.. και η Lana, μας εκπλήσσει, συμπληρώνοντας έξοχα εκείνη την απίστευτη κλιμάκωση! Όσο για τους σχεδόν.. οπερετικούς χρωματισμούς στο chorus και τη ρομαντική προσέγγιση στο κουπλέ, δεν μπορώ να πω πολλά.. love on first sight!

Είναι κρίμα ρε γαμώτο να πρέπει να διαχειριστείς ένα άλμπουμ που σου έχει δημιουργήσει τόσο μεγάλες προσδοκίες. Νιώθω ότι σχεδόν κανένα τραγούδι του δίσκου δεν είναι άσχημο, αλλά αυτό δεν μου αρκεί ακριβώς λόγω αυξημένων προσδοκιών.

Οι εξαιρετικές κιθάρες στην εισαγωγή του Cruel world δημιουργούν σπουδαία ατμόσφαιρα και το track εξελίσσεται σε μια αργόσυρτη, ψυχεδελική γιορτή! Το ομώνυμο Ultraviolence είναι σίγουρα ένα κομμάτι που μπορείς να απομνημονεύσεις εύκολα, οι wah wah κιθάρες κάνουν αίσθηση και φυσικά η ερμηνεία της Lana δεν περνάει με τίποτα απαρατήρητη! Tο βουτηγμένο στη μελαγχολία Pretty when you cry είναι στα αυτιά μου η τρίτη πιο δυνατή στιγμή του άλμπουμ! Ελάσσονες κλίμακες, αργόσυρτες πλοκές, όμορφες μελωδίες, μια ερωτική ιστορία, η ερμηνεία της Del Rey σπαραξικάρδια, απεγνωσμένη και ένα συγκλονιστικό φινάλε γεμάτο ένταση! Υποκλίνομαι! Το radio mix του West Coast ήταν επίσης μια πολύ ευχάριστη ιδέα, γιατί τώρα θα μπορώ να προσθέσω το πολύ αγαπημένο τραγούδι στις dj λίστες μου!

Ο υπόλοιπος δίσκος κινήθηκε σε παρόμοιες λογικές.. αργές, μελαγχολικές μπαλάντες, με την σφραγίδα της Lana (σκέψου το vintage The Other Woman ή το Sad Girl με την Black-Keys-ish intro), με μια πολύ ζεστή παραγωγή (ευχαριστούμε Auerbach) και τελικά ένα σύνολο πολύ συνεκτικό, ρομαντικό, μελαγχολικό, όμορφο ρε παιδί μου!

Η αλήθεια είναι ότι υπήρχαν και στιγμές που με άφησαν παγερά αδιάφορο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με πτόησαν! Το άνευρο, άψυχο, χωρίς προσανατολισμό Guns and Roses πέρασε και δεν με άγγιξε! Ενώ η μόνη στιγμή που ενοχλήθηκα από τον δίσκο (όχι ότι ήταν απαραίτητο να ενοχληθώ) ήταν όταν έφτασαν στα αυτιά μου οι πρώτες νότες του ρεφρέν του Florida Kilos! Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ξεκάρφωτο ποπ track που όμως μπορεί να αποτελεί μια εύκολη λύση για τις ραδιοφωνικές ανάγκες του δίσκου.

Εν ολίγοις, η εμπειρία της ακρόασης του Ultraviolence ήταν το δίχως άλλο ευχάριστη, σε σημείο που για 2 μέρες τώρα δεν ακούω απολύτως τίποτα άλλο. Λίγα πράγματα έλειψαν που θα μπορούσαν να το έκαναν αριστούργημα (πάντα για τα δικά μου αυτιά), αλλά αντάμειψε και με το παραπάνω την προσοχή που του εδώσα!

Καλές ακροάσεις

lana-del-rey

Συντάκτης: Γιώργος ΚάκαρηςΓιώργος Κάκαρης

Απελπισμένος Βιολόγος σε παρατήρηση του εαυτού του και των γύρω του! Αναζητώντας γεγονότα και απαξιώνοντας ιδέες & στερεότυπα!

Αξιολόγησε το άρθρο

Εσύ τι λες για όλα αυτά;