leon1

Πως γνωρισα το Léon

Δημοσιεύτηκε στις June 11, 2014 | Συντάκτης: | Blogs, Flashbacks, Movie Reviews |

Η Ζωή Γερολέμου μας συστήνεται και διηγείται μια ιστορία για το πως γνώρισε το Léon του Luc Besson μέσα από τη μουσική!

Το τελετουργικό που ακολουθεί κάθε τυπικός σινεφίλ, έστω και μια φορά στη ζωή του, είναι το εξής: Παρακολουθεί μια ταινία. Εντυπωσιάζεται από κάποιο τραγούδι στο soundtrack της. Το κομμάτι αυτό γίνεται αναπόσπαστο μέρος του καθημερινού του playlist για τις επόμενες μέρες (ίσως και εβδομάδες). Και ο αριθμός των replays ξεκινά να τείνει στο άπειρο. Η πορεία αυτή, σχεδόν πάντα, λειτουργεί ανάποδα για μένα, με κάποια πολύ τρανταχτά παραδείγματα (You can call me “Donnie Darko”, “Amelie” και ένας μεγάλος αριθμός άλλων ταινιών που θα μου έπαιρνε αρκετή ώρα να παραθέσω ονομαστικά).

Και είναι και η περίπτωση του “Léon” που ξεκίνησε ακόμα πιο ανάποδα. Σε μια εποχή μεγάλης και γενικής πόρωσης (η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα σε μεγάλο βαθμό) με τους Alt-J (Δ) και την περίεργα όμορφη μουσική τους, εντοπίζονται δυο τραγούδια τους, το “Matilda” και το “Leon”. Τότε κάποιες φίλες ανακαλύπτουν πως αυτά τα τραγούδια βασίστηκαν στους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες της ταινίας του 1994, “Léon” (ή “Léon The Professional”, όπως είναι επίσης γνωστή). Η ταινία μπήκε στη “To Be Watched” list και τα υπόλοιπα είναι ιστορία.

Το στόρι: Όταν ολόκληρη η οικογένεια της μικρής Mathilda (η 13χρονη, τότε, Natalie Portman) δολοφονείται σε μια επιδρομή διεφθαρμένων αστυνομικών στο σπίτι της (στο ρόλο του επικεφαλή της ομάδας ο Gary Oldman, σε έναν από τους πιο ψυχοπαθείς ρόλους στην ιστορία του κινηματογράφου), αυτή ζητά άσυλο από το γείτονά της, Léon (ο πολύ εκφραστικός Jean Reno), ο οποίος τυχαίνει να είναι επαγγελματίας δολοφόνος. Όταν το μαθαίνει, η Mathilda αποφασίζει να του αναθέσει μια αποστολή…

Υπόθετω πως κάποια άτομα γεννιούνται για να γίνουν ηθοποιοί και ένα πολύ τρανταχτό παράδειγμα είναι και η Natalie Portman. Στα 13 της χρόνια βρίσκεται να πρωταγωνιστεί σε μια ξεχωριστή ταινία που ισορροπεί μεταξύ δράματος και κωμωδίας, δίπλα σε καταξιωμένους ενήλικες ηθοποιούς, και κρατώντας ένα πιστόλι φωνάζει “I don’t give a shit about sleeping, Léon. I want love, or death. That’s it”. Και καταφέρνει να εντυπωσιάσει. Δίπλα της ο Jean Reno στο ρόλο του λιγομίλητου επαγγελματία δολοφόνου, με την τρυφερή και αθώα ψυχή ενός παιδιού, που ακόμα και με τις λιγοστές του ατάκες δείχνει ποιος είναι το “αφεντικό” στην ταινία. Ο Gary Oldman στο ρόλο του διεφθαρμένου αστυνομικού Stanfield, με την ιδιαίτερη συμπάθεια στο Beethoven και το Mozart, δημιουργεί τον απόλυτα ψυχοπαθή χαρακτήρα που ενώ τη μια στιγμή μιλά για την αγάπη του για την κλασσική μουσική στα επικείμενα θύματά του, το επόμενο λεπτό ουρλιάζει και πυροβολεί σαν μανιακός. To δηλώνει εξάλλου και ο ίδιος: “I like these calm little moments before the storm”. Σε μια ταινία που κινείται με γρήγορους ρυθμούς και σε κρατά μέχρι και το τελευταίο λεπτό, βλέπεις τους χαρακτήρες να ξεδιπλώνονται μπροστά σου, χωρίς να παριστάνουν ούτε δευτερόλεπτο ότι είναι τέλειοι. Το αποκορύφωμα έρχεται από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, το Léon. “This is… from Mathilda”. Το τέλος, όμως, το δίνει η Mathilda και το ντύνει μουσικά ένα αγαπημένο τραγούδι του Sting. Ένα ελπιδοφόρο τέλος σε μια πολύ όμορφη ταινία. “I think we’ll be OK here, Leon”.

Συντάκτης: Ζωή Γερολέμου
Πως γνωρισα το Léon 5.00/5 (100.00%) 2 votes

Εσύ τι λες για όλα αυτά;