|
|
 |
|
|
 Dandy Warhols - Odditorium HOT
Όλοι εδώ στην Ελλάδα μάθαμε τους 4 μουσικούς από το Portland, από το hit «Bohemian Like You». Οι Dandy Warhols απαρτίζονται από τους αξιότιμους Courtney Taylor - Taylor (φωνητικά, κιθάρες), Zia McCabe (πλήκτρα), Peter Holmstrom (κιθάρες), and Eric Hedford (drums).  Το προφίλ τους έχει αποκτήσει μεγάλο βάρος – πολύ μεγαλύτερο από ότι ίσως θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν - ιδίως μετά την βραβευμένη ταινία ντοκιμαντέρ Dig, που περιγράφει την πορεία τους παράλληλα με αυτή των Brian Jonestown Massacre.
Φέτος μας παραδίδουν το αμφιλεγόμενο “Odditorium or Warlords of Mars” και μας ξαφνιάζουν για άλλη μια φορά. Οπωσδήποτε κάνουν αίσθηση με την καινούρια κυκλοφορία αλλά οι κριτικές είναι μοιρασμένες. ¶λλοι μιλούν για τον καλύτερο δίσκο των Warhols και άλλοι για μια μέτρια στιγμή, ίσως την πιο αδύναμη τους. Το σίγουρο είναι ότι οι δεν διστάζουν να φτάσουν στα άκρα. Είτε πρόκειται για τις πιο ψυχεδελικές στιγμές του δίσκου, είτε για τις πιο ποπ, οι Dandies φτάνουν στα όρια, δημιουργώντας αποτέλεσμα, αρκετά αμφιλεγόμενο. Κάποιοι θα το εκτιμήσουν και κάποιοι θα το βρουν υπερβολικό σε σημείο που να ξενίζει.
Εγώ μάλλον τείνω προς την άποψη αυτών που βρίσκουν το άλμπουμ ευχάριστα πειραματικό για να ταξιδέψω και αρκετά ποπ (εκεί που χρειάζεται) για να μπορέσει να με χαλαρώσει. Όσοι έχετε παρακολουθήσει το παρελθόν τους, ίσως δεν θα ξαφνιαστείτε με το 12λεπτο A Loan Tonight με τα παραμορφωμένα φωνητικά (μου έφεραν στο νου τον Plant στο Kashmir και τον Robert Smith -περίεργοι συνειρμοί δεν μπορώ να πω-), τα εξόχως πειραματικά πλήκτρα της Zia και τις ψυχεδελικές κιθάρες του Holmstrom. H ατμόσφαιρα που δημιουργείται είναι σίγουρα μοναδική, για κάποιον που εκτιμά την ψυχεδέλεια.
 Ακολουθεί σε διάρκεια και πειραματικές διαθέσεις το Love is the New Feel Awful, με τα υπέροχα γνώριμα φωνητικά του Taylor – Taylor, πανέμορφο κουπλέ, και το 7λεπτο jam γεμάτο με πνευστά (πρωταγωνιστικό ρόλο κρατάει το σαξώφωνο) και tribal drums που δημιουργούν πάλι μια ατμόσφαιρα ξεχωριστή αλλά πολύ διαφορετική από αυτή του προηγούμενου τραγουδιού. Οι παραμορφωμένες κιθάρες παίζουν με τα πνευστά ένα μακρόπνοο παιχνίδι, που πάλι σε πολλούς μπορεί να ξενίσει, αλλά όχι σε μένα.
Το ευχάριστο είναι ότι οι Dandies καταφέρνουν να μην κουράσουν τον ακροατή με συνεχείς πειραματισμούς. Υπάρχουν εδώ και πιο εύπεπτα (ας πούμε) τραγούδια που όμως αποτελούν ποπ απόπειρες από τις καλύτερες του είδους. Τα πνευστά στην εισαγωγή του All the money of the Simple Life Honey σε συνδυασμό με τις κιθάρες που προστείθονται αμέσως παρακάτω, δίνουν ένα νεο hippy rock n roll τραγούδι, που μπορεί να σου φτιάξει (τουλάχιστον ως άκουσμα) την ημέρα. Το κιθαριστικό riff του Down Like Disco είναι ένα riff από αυτά που αξίζουν να ακούγονται συνέχεια.  Τα φωνητικά του Taylor – Taylor είναι και εδώ πολύ εύστοχα ενώ ο γρήγορος ρυθμός με ξεσηκώνει και δημιουργεί διαθέσεις για ατελείωτο χορό. Και μην πιστέψετε ούτε στιγμή ότι πρόκειται για ένα συμβατικό ποπ τραγούδι. Αντίθετα από τη μέση και μετά γίνεται αρκετά «δύσκολο» στην ακρόαση.
Το Everybody is Totally Insane φέρνει στο νου το πολύ καλό προπέρσινο Welcome to the Monkeyhouse (οι κακές γλώσσες λένε ότι ίσως πρόκειται για την εκπλήρωση προσυμφωνητικών όρων του συμβολαίου με την Capitol). Synch pop φόρμες που σίγουρα θα ενθουσιάσουν όσους αγάπησαν τον προηγούμενο δίσκο της μπάντας. Ξαφνιάζει κάπως και το rock n roll του Smoke It που είναι ότι πιο κοντινό στους Rolling Stones έχω ακούσει τελευταία. Φυσαρμόνικες, τρελαμένα φωνητικά που αναπόφευκτα μου φέρνουν στο μυαλό τον Jagger συνθέτουν το Smoke It.
Από όσο είδα, δεν έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στον τύπο το τετράλεπτο There is only this time, μια down tempo απόπειρα του γκρουπ που μου έφερε στο νου, ινδικές μελωδίες. Οι Dandies καταφέρνουν να παίξουν με μια και μόνο συγχορδία για 4 λεπτά και κανένα σημείο του τραγουδιού να μην θυμίζει το προηγούμενο (έχουν ιδιαίτερο ταλέντο σε αυτό). Αν θέλετε να δοκιμάσετε εξωτικούς ηχητικούς πειραματισμούς, με πιάνο και ασυνήθιστα, άγνωστης προέλευσης κρουστά, τότε δώστε προσοχή και στο συγκεκριμένο τραγούδι.
Σε γενικές γραμμές θα έλεγα ότι οι Dandies τολμούν και δεν απογοητεύουν. Ο κύριος Taylor Taylor έχει τα κότσια να μην μένει στάσιμος (να επισημάνουμε τα περίεργα ψηφιακά παιχνίδια που κάνει με τη φωνή του, άκρως πειραματικά) και μαζί του παρασύρει όλο το γκρουπ. Τα υπόλοιπα περί υπερβολών που κάνουν το άλμπουμ κουραστικό, είναι αυστηρά προσωπικό θέμα για τον καθένα. Σε άλλους αρέσουν, σε άλλους όχι. Εγώ το διασκέδασα με τον συγκεκριμένο δίσκο.. η επιλογή δική σας.
Γιώργος Κ.
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
|
|
|
| Διαφημίσεις |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
