|
|
 |
|
|
 The White Stripes - Get behind me satan HOT
Aν ρίξουμε μια ματιά στην κορυφή του σύγχρονου ροκ ν ρολ, στις πρώτες θέσεις σίγουρα φιγουράρει το θαυματουργό δίδυμο των White Stripes. Ο Jack White και η Meg White, κατάφεραν μέσα σε λίγα χρόνια να δημιουργήσουν ένα μύθο. Μια απίστευτη μπάντα, από δύο άτομα, που κάνουν live εμφανίσεις μόνοι τους, που φτιάχνουν τραγούδια δυναμικά, συναρπαστικά. Το εκπληκτικό Elephant του 2003 τους ανέβασε στην κορυφή. Ο νέος δίσκος, τιτλοφορούμενος Get Behind me Satan, λοιπόν, έχει να αντιμετωπίσει ένα πολύ πετυχημένο προκάτοχο.
Το ερώτημα είναι: Tα καταφέρνει αρκετά καλά το Get Behind me Satan; H απάντηση είναι αναμφίβολα ναι. Πρόκειται για ένα δίσκο εντυπωσιακό μέσα στην απλότητα. Δεν θα βρείτε πολύπλοκα ηχητικά εφέ, ούτε λούπες. Θα βρείτε όμως παραμορφωμένες κιθάρες, θα συναντήσετε άφθονο πιάνο και τη φωνή του Jack να χρωματίζει υπέροχα τις ερμηνείες του.
Νομίζω ότι οι White Stripes δίνουν μια νέα πνοή στα μπλουζ, στο ροκ ν ρολ και στο χίπυ, που τόσο φαίνεται να αγαπούν. Δημιουργούν τραγούδια δυναμίτες που μπορούν να ξεσηκώσουν το κοινό (όπως το οργιώδες ροκ ν ρολ Blue Orchid, με την υπέροχα παραμορφωμένη κιθάρα και την καταπληκτική ερμηνεία του Jack). Ωστόσο τα καταφέρνουν πολύ καλά και με αργόσυρτα τραγούδια όπως η μπαλάντα I’m Lonely, που φέρνει στο μυαλό παλαιότερες εποχές. Το υπέροχο πιάνο με τις μπλουζ κλίμακες, συνοδεύει ιδανικά την ροκ ν ρολ φωνή του Jack.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί και το My Doorbell. Η εισαγωγή με το λιτό επιβλητικό παίξιμο της Meg, τραβάει την προσοχή αμέσως. Ο Jack δεν αργεί να προσθέσει μια ακόμη εντυπωσιακή ερμηνεία παίζοντας παράλληλα και το ιδιαιτέρως μινιμαλιστικό πιανάκι. Το Instict Blues, από την άλλη, θυμίζει εποχές που τα hard rock/blues μεσουρανούσαν. Βρώμικες κιθάρες και bluesy ερμηνείες δίνουν το στίγμα του Instict Blues.
Κύριο χαρακτηριστικό ολόκληρου του άλμπουμ, είναι οι λιτές φόρμες που καθορίζουν τον δίσκο από την αρχή ως το τέλος. Σπάνια θα ακουστούν πάνω από 4 όργανα και οι όποιες κλιμακώσεις οφείλονται στην ένταση της φωνής του Jack και της χρήσης των drums. Κάποιοι ίσως βρουν λίγο ρηχό τον δίσκο, ιδίως αν περιμένουν εντυπωσιακές ενορχηστρώσεις, αλλά ποτέ οι White Stripes δεν αναδείχθηκαν για κάτι τέτοιο. Οι Stripes καταφέρνουν εδώ και χρόνια να κερδίζουν συνεχώς οπαδούς με το αγνό rock n roll τους και από ότι φαίνεται δεν πρόκειται να αλλάξουν ρότα στο άμμεσο μέλλον.
Όσοι αγαπήσατε τη μουσική τους ως τώρα, δεν νομίζω ότι θα απογοητευτείτε από το συγκεκριμένο δίσκο. Οι υπόλοιποι, αν διατείθεστε να ακούσετε κάτι ιδιαίτερο –γιατί μόνο ως τέτοια μπορεί να χαρακτηριστεί η μουσική τους- τότε θα ήταν καλό να τους δώσετε μια ευκαιρία. Αν όχι, απλά προσπεράστε.
Γιώργος Κ.
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
|
|
|
| Διαφημίσεις |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
