 Bone – Tim Booth
Ο αγαπητός και πολύ γνωστός από την πορεία του με τους James, Tim Booth, δημιουργεί τον δεύτερο προσωπικό δίσκο της καριέρας του. Ο δίσκος “Bone” είναι γεγονός. Μια προσπάθεια, που κινείται, κατά κάποιο τρόπο στα χνάρια των James, αλλά μάλλον σε πιο εύθυμα μοτίβα, σε σχέση με το αριστουργηματικό “Pleased to Meet you”. To αποτέλεσμα φαίνεται να δικαιώνει τον καλλιτέχνη, αφού τα περισσότερα τραγούδια κινούνται σε υψηλό επίπεδο. Ο Booth κινείται σε ποπ-ροκ μονοπάτια, που γνωρίζει πολύ καλά και η ερμηνεία του για άλλη μια φορά είναι πολύ καλή.
 Οι ρυθμοί συνήθως δυναμικοί, ξεσηκωτικοί, σε αναγκάζουν να απλώσεις ένα πλατύ χαμόγελο στο στόμα. Επίσης ξυπνούν τις όποιες χορευτικές τάσεις του ακροατή. Όπως θα καταλάβατε, πρόκειται για ένα δίσκο με θετική αύρα, ανέμελο, από αυτούς που ακούς για να σου φτιάξουν την διάθεση. Βεβαίως υπάρχουν και οι πιο, ας πούμε, λυρικές είτε μελαγχολικές στιγμές στο άλμπουμ, όπου οι ρυθμοί πέφτουν και ο Booth προσπαθεί να βγάλει συναίσθημα. Αν και ομολογουμένως δεν κατάφερε να μου προκαλέσει συγκίνηση με τις μπαλάντες του, εκτός από μια περίπτωση (“Careful What You Say”).
O δίσκος ξεκινάει εντυπωσιακά με την τριπλέτα “Wave Hello”, “Bone”, “Monkey God”, τα οποία είναι πολύ εύστοχα, με το τρίτο να είναι ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Tim Booth. Ο ρυθμός με κλιμακώσεις με κερδίζει αμέσως και με προκαλεί να χορέψω χωρίς κανένα έλεγχο.. Την κλιμάκωση διαδέχεται ηρεμία και εκ νέου κλιμάκωση, με χρήση και κάποιων loop. Και το αποτέλεσμα, υπέροχο. Το “Bone” είναι το δεύτερο τραγούδι του δίσκου που ξεχώρισα και στέκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο, με μια .. αισθησιακή ερμηνεία από τον Booth. Επίσης, το “Wave Hello” με την έντονη χρήση της slide κιθάρας, είναι άλλο ένα επιτυχημένο τραγούδι. Επίσης υπέροχο είναι το “In the Darkness” μια δυναμική στιγμή που αν μη τι άλλο αφήνει θετικές εντυπώσεις, ενώ το σχεδόν ..punk “Eh Mamma” αποτελεί μια έκπληξη, που πάλι κερδίζει τον ακροατή, δημιουργώντας ευφορία.
 Όσον αφορά τα πιο ήρεμα τραγούδια, αυτό που με κέρδισε είναι το “Careful What You Say” (όπως προανέφερα) και ίσως το “Fallind Down” που ωστόσο δεν έχουν το ειδικό βάρος για να τα ξεχωρίσω και να τα αγαπήσω. Οι Στιγμές των σκοτεινών, μελαγχολικών James, φαίνονται να έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Πολύ θα ήθελα να άκουγα τραγούδια σαν το “Pleased to Meet you”, “Junkie”, “Alaskan Pipeline”, “Dream Thrum”, αλλά τέτοια τραγούδια, δεν υπάρχουν, δυστυχώς, σε αυτό τον δίσκο. Στο άκουσμα πχ του “Fall in Love” ή του “Discover” μου έρχεται στο νου ο χαρακτηρισμός “γλυκανάλατο”.
Ας μην είμαστε αχάριστοι. Ο αξιότιμος κύριος Booth κατάφερε να δημιουργήσει ένα δίσκο που δικαιολογεί την παρουσία του και με το παραπάνω. Ένα δίσκο που σέβεται την ιστορία του μεγάλου τραγουδιστή, ακόμη και την ιστορία των μεγάλων James. Αν αγαπάτε τη μουσική του, ως και πριν το “Bone”, τότε ο συγκεκριμένος δίσκος, είναι η ενδεδειγμένη επιλογή. Enjoy!
Γιώργος Κ.
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
