|
|
 |
|
|
 Οι Electric Prunes στο Fix (Θεσσαλονίκη) 1-10-2004
Είναι μερικές φορές που αναρωτιέσαι τι θα γινόταν αν έκανες μια διαφορετική επιλογή από αυτή στην οποία τελικά κατέληξες. Αναρωτιόμουν αν πραγματικά άξιζε να γίνω μάρτυρας μιας συναυλίας, γερόντων ροκάδων, που μόλις πριν λίγο καιρό έβγαλαν ένα καινούριο δίσκο. Τελικά αποφάσισα ότι άξιζε τον κόπο.. Ευτυχώς!! Ξημερώματα Σαββάτου και είμαι μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου, αναστατωμένος από τα όσα συνέβησαν. Μια από τις καλύτερες συναυλίες που είχα την τύχη να παρακολουθήσω τελείωσε πριν περίπου μιάμιση ώρα.
Ήμαστε πιστοί στο ραντεβού μας και κατά τις 9.30 φτάσαμε στην είσοδο του Fix. Ακόμη οι πόρτες δεν είχαν ανοίξει. Ο χώρος έξω ήταν τόσο άδειος, που σκεφτήκαμε ότι ίσως για κάποιο λόγο η συναυλία είχε αναβληθεί. Οι πόρτες άνοιξαν στις 10 και χωρίς κανένα πρόβλημα οι ευγενικοί κύριοι της Καζάν-Ντιπί, άρχισαν να μοιράζουν εισιτήρια. Ο χώρος μέσα ήταν άδειος και αρκετά μεγάλος, για τόσο λίγο κόσμο. Για να μην τα πολυλογώ, μέχρι τις 11 περίπου που άρχισε το support group (Hydes) συνολικά πρέπει να μαζεύτηκαν περίπου 100, 150 άτομα. Πολύ λίγος κόσμος, αν αναλογιστεί κανείς τη σημασία του γκρουπ που θα ακολουθούσε.
Οι Hydes ξεκίνησαν αρκετά όμορφα, με μια εντυπωσιακή εισαγωγή, αλλά η συνέχεια τους, εκτός από άλλο ένα τραγούδι, μάλλον με κούρασε και με άφησε αδιάφορο. Έπαιξαν ένα σετ με γρήγορο, δυναμικό punk μπερδεμένο με alternative, με τις κιθάρες μονίμως έντονα παραμορφωμένες, κάτι που με κούρασε. Να σημειωθεί ότι και ο ήχος τους δεν ήταν ο καλύτερος, αφού από τη μια η lead κιθάρα και από την άλλη τα (όχι και ιδιαίτερα εντυπωσιακά) φωνητικά δεν ακουγόταν. Ο κόσμος φάνηκε πάντως να διασκεδάζει.
Η μεγάλη ώρα που περίμεναν όλοι έφτασε κάπως αργά, κατά τις 12.00. Οι James Lowe, Mark Tulin, Jay Dean, Joe Dooley και Mark Moulin ήταν εκεί. Οι γερόλυκοι εμφανίστηκαν στην σκηνή με εκκεντρικό ντύσιμο, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και χίπη, αλλά κάτι τέτοιο λίγη σημασία έχει. Ήταν χαμογελαστοί, συμπαθέστατοι και φιλικοί με το κοινό, χαιρετώντας και με σπαστά ελληνικά. Τα τεράστια rack με τα διάφορα εφέ ήχου των κιθάρων, στα πόδια των κιθαριστών, τα περίεργα κρουστά στο τραπεζάκι του τραγουδιστή μου τράβηξαν επίσης την προσοχή. Χαμογελαστοί, κεφάτοι με μπόλικη ενέργεια, μας κέρδισαν πριν ακόμη παίξουν ούτε μια νότα.
Ξεκίνησαν εντυπωσιακά, κάνοντας θόρυβο (“Making some noise”). Αλλά ένας θόρυβος, τόσο περίτεχνα φτιαγμένος. Η χημεία ήταν εξαίσια. Οι μουσικοί “βρισκόταν” πολύ εύκολα. Οι κιθαρίστες (Jay Dean και Mark Moulin) μοιραζόταν τους ρόλους. Ο ένας, με πιο ροκ παιδεία, έδινε μαθήματα ακρίβειας, με πανέμορφα riffs, ενώ στην άλλη μεριά της σκηνής, ένας υπέροχος ψυχεδελικός κιθαρίστας που δημιουργούσε τόσο ελκυστικά έντονη, θορυβώδη ατμόσφαιρα έδινε στους Prunes κάτι από τον πολύ προσωπικό τους ήχο. Ο τυμπανιστής Joe Dooley ήταν συνεπέστατος στο ρόλο του απελευθερώνοντας το γκρουπ με την σημαντική αρωγή από τον συμπαθέστατο μπασσίστα Mark Tulin. Ο αειθαλής showman James Lowe ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, τόσο φωνητικά όσο και στο ρόλο του ως performer. Να σημειωθεί ότι παράλληλα με τα φωνητικά ανέλαβε κάποια (από πολύ γνωστά έως αλλόκοτα) κρουστά, φυσαρμόνικα και κιθάρες.
Το κοινό αν και λιγοστό φάνηκε ενθουσιασμένο, αν και πρέπει να πω ότι μάλλον οι περισσότεροι δεν φάνηκε να ξέρουν πολλά τραγούδια. Η πρώτη πολύ μεγάλη συγκίνηση ήρθε με το πανέμορφο “I had too much to dream last night” που εκτελέστηκε τόσο υπέροχα, απομακρύνοντας με ακόμη περισσότερο από την πραγματικότητα.
Από εκείνο το σημείο και μετά ξεκίνησε η ιεροτελεστία της σιωπηλής απομόνωσης μου από τον υπόλοιπο κόσμο. Το Fix άδειασε, έμεινα πάλι μόνος μου (μου έχει τύχει άλλη μια φορά στη ζωή μου), με τους μουσικούς, να απολαμβάνω τη μουσική τους. Α ναι, έμεινε δίπλα μου και μια κοπέλα που χόρευε πολύ, πολύ όμορφα. Ακολούθησε μια ψυχεδελική παράσταση, που δύσκολα περιγράφεται. Εξάλλου κάτι τέτοιο δεν θα είχε νόημα. Ο καθένας ζει την εμπειρία εντελώς ξεχωριστά, φαντάζομαι.
Οι Prunes ήταν απλά άψογοι. Έπαιζαν τη μουσική που ξέρουν να δημιουργούν καλύτερα από τον κάθε άλλο, με τρελό κέφι. Φαινόταν να το διασκεδάζουν. Τα γρήγορα ροκ ‘ν ρολ διαδεχόταν βαριά μπλουζ και όλα αυτά, από την οπτική γωνία μερικών ανθρώπων που έζησαν τα καλύτερα τους χρόνια την εποχή των λουλουδιών.
Η αμέσως επόμενη μεγάλη στιγμή ήταν το συγκλονιστικό (δυστυχώς οι λέξεις ακούγονται βαρύγδουπες, αλλά τι άλλο μπορώ να κάνω για να περιγράψω κάτι τέτοιο;) “Wind up toys” με το υπέροχο ατμοσφαιρικό bluesy μακρόσυρτο σόλο που εξελίσσεται σε ένα ηλεκτρικό παρανοϊκό αριστούργημα που με έκανε να ανατριχιάσω εξηγώντας μου, για άλλη μια φορά γιατί η μουσική είναι τόσο μαγική τελετουργία.
Πριν το encore οι Prunes μας επιφύλασσαν μια μεγάλη συγκίνηση ακόμη. To “Get me to the world” έδωσε τέλος σε μια υπέροχη παράσταση, ένα show που δεν θέλω να ξεχάσω ποτέ. Οι δισολίες των δυο κιθαρίστων, με ανάγκασαν να αρχίσω να στροβιλίζομαι μέχρι το σημείο που δεν έβλεπα τίποτα πια. Μόνο μπόρεσα να δω το κορίτσι που είχε κλειστά τα μάτια της και χόρευε. Χαμογέλασα ευτυχισμένος, ήταν πανέμορφη εμπειρία.
Η δήλωση τους, προς το τέλος, ότι είμαστε ένα υπέροχο, πολιτισμένο κοινό, δεν μου φάνηκε καθόλου δημοσχετίστικη, αλλά λιτή και ειλικρινής. Είναι η πρώτη φορά που παρακολούθησα ψυχεδελική συναυλία και δεν ξέρω αν γι’ αυτό οι εντυπώσεις είναι τόσο έντονες. Το encore έκλεισε με το “Shadows” που δεν μου άφησε τόσο γλυκιά γεύση όσο το υπόλοιπο show, αλλά αρκεί το θέαμα που είχα ζήσει προηγουμένως για να μην φύγει το χαμόγελο από πάνω μου για μια εβδομάδα.
Η μακρηγορία μου ελπίζω να δικαιολογηθεί στη βάση ότι πραγματικά τους λάτρεψα, ότι κατάφεραν να με αγγίξουν όσο λίγοι. Νομίζω ότι ήρθε και η στιγμή να αρχίσω να αναζητώ πιο συστηματικά τη μουσική τους και τα μυστικά τους. Όμορφη η ζωή, ακόμη πιο όμορφη όταν η μουσική την κατακλύζει με νότες.. Ελπίζω να ζήσω πολλές ακόμη τέτοιες στιγμές στη ζωή μου. Καλή σας νύχτα…
Γιώργος Κ.
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
|
|
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
