|
|
 |
|
|
 Current 93 στο θέατρο Δημήτρης Χορν (01/06)
Πολύ λίγοι πίστευαν πραγματικά ότι κάποτε θα βλέπαμε στη χώρα μας ζωντανά τους Current 93 - έστω και χωρίς ένα all star line-up της τάξης του thunder perfect mind - πράγμα
που ελάχιστα ενοχλούσε, αφού η κύρια μορφή τους ο David Tibet ήταν παρών και με καινούριο δίσκο απόλυτα εναρμονισμένο με τις επιταγές της "φρέσκιας "εναλλακτικής /πειραματικής σκηνής, χωρίς να στερείται ταυτότητας βέβαια…
Οι πόρτες του Δημήτρης Χορν άνοιγαν στις 19:30 κ μέχρι τις 21:00 ένα μωσαϊκό από παράξενες μουσικές φυλές κατέκλυσε το θέατρο. Εκπρόσωποι της neofolk / industrial σκηνής πλάι σε new wavers, goths, indie παρουσίες, neohippies, μέχρι κ punks...Τελικά όπως σχεδόν κάθε live στη χώρα μας καθυστέρησε και αυτό κατά μια ώρα, λόγω πορείας που διεξαγόταν στο κέντρο, εμποδίζοντας την προσέλευση κάποιων φίλων των Current 93. Δεδομένου λοιπόν του αρκετά υψηλού αντιτίμου διευκολύνθηκε έτσι η έγκαιρη παρουσία τους στο χώρο.
 Η ώρα ήταν 21:30, η Maja Elliot, γνωστή και από τη συμμετοχή της στους Nurse With Wound, ανέβηκε στη σκηνή για περίπου ένα 20λεπτο. Πότε τραγουδούσε, πότε έπαιζε στο πιάνο της, πότε κ τα δύο. Ηχούσε αρκετά folk θυμίζοντας Shirley Collins, αλλά και Baby Dee στο πιο ethereal φυσικά. Παρά το απίστευτα μαγευτικό παίξιμό της στο πιάνο δεν θα έλεγα ότι ενθουσιάστηκα σε γενικές γραμμές. Ήταν καλή σε αυτό που έκανε, άνετη κ χαμογελαστή ,εισέπραξε τα χειροκροτήματα του κοινού και δεν παρέλειψε να μας ευχαριστήσει στα ελληνικά.
Ακολούθησαν οι - μάλλον καλύτερα ο -Six Organs of Admittance(Ben Chasny)..Ταλαντούχος μουσικός, με αρκετά καλή φωνή και φοβερή δεξιοτεχνία στο χειρισμό των πεταλιών της ηλεκτρικής κιθάρας (που ήταν κ το μοναδικό όργανο που χρησιμοποιούσε). Θα έλεγα ότι ξένισε πολλούς από τους παρευρισκομένους. Ο ήχος του ήταν κυρίως post rock αλλά και ψυχεδελικό free folk θυμίζοντας αρκετά Xiu Xiu, Khonnor, Devendra Banhart, Deerhoof αλλά έφτανε κ τους Acid Mothers Temple παροξυσμούς. Είχε πολύ όμορφες συνθέσεις αλλά χωρίς ιδιαίτερη ηχητικοί πρωτοτυπία, ήταν ένας ακόμα από τους χιλιάδες μουσικούς που αρκούνται στο κορεσμένο πλέον πακέτο της ηλεκτρικής κιθάρας με παραμορφώσεις κ drones από πεταλιέρες. Ψυχωτικός, υπερκινητικός, τσαλαπατούσε ανάμεσα στα πετάλια του και βίωνε 100% την μουσική του κάνοντάς μας να "απορούμε" για το τι μπορεί να είχε πάρει..
Ακολούθησε διάλειμμα κ όλα ήταν έτοιμα για τη μεγάλη στιγμή. Τα φώτα κλείνουν κ το super hit "popcorn" του G.Kingsley - προς μεγάλη έκπληξη όλων-ακούγεται στην αίθουσα, τα μέλη της μπάντας δεν αργούν να βγουν στη σκηνή. Ο D.Tibet εμφανίζεται στη σκηνή λίγο αργότερα, μεγαλωμένος πλέον, δεν μπορεί παρά να προκαλεί δέος, αφού από μόνος του είναι ζωντανός θρύλος μιας ολόκληρης μουσικής και κουλτούρας με την οποία ελάχιστη σχέση έχει πλέον δυστυχώς. Όλα αυτά τα διλήμματα με απασχολούσαν μέχρι τη στιγμή που το ταξίδι ξεκινά κ οι στίχοι του "Judas as black moth" με καθηλώνουν... Το κοινό χειροκροτά και το σετ συνεχίζει με κομμάτια κυρίως από τον καινούριο δίσκο, ο Tibet παραληρεί κατεβαίνει στο κοινό χοροπηδά κ μπουσουλά σα μικρό παιδί, σπαράσσει, ειρωνεύεται, αυτοσαρκάζεται, απαγγέλλει ,πότε-πότε τραγουδά και χωρίς να προδίδει σε καμιά περίπτωση την ηλικία του, ξεσπά σε σπασμούς που θύμιζαν Ian Curtis("τι'' να χε πάρει άραγε;).Καλύτερες στιγμές-αν μπορεί κανείς να το πει αυτό -τα "sadness song"(απίστευτη έκπληξη),"gothic love song","alone" με τα οποία το κοινό είναι και συναισθηματικά δεμένο,"black flowers please"(το οποίο δυστυχώς δεν τραγουδούσε η θεά Rose Mc Dowall) αλλά και το "black ships ate the sky" όπου έγινε πανικός. Απίστευτα δεμένο σχήμα με τους Ben Chasny, Joolie Wood (η οποία είναι και η μοναδική "παλιά καραβάνα"στο σχήμα..)και John Contreras να ξεχωρίζουν. Όλα τα λεφτά ήταν το encore αρχίζοντας με "sleep has his house"αφιερωμένο στη μνήμη του πρόωρα αδικοχαμένου θεού John Balance των Coil και λήγοντας με "oh coal blacksmith" και ένα κοινό κατενθουσιασμένο να χειροκροτά μέχρι και 10' μετα το τέλος του live.Οτιδήποτε πω παραπάνω είναι περιττό.
Οι Current 93 μας χάρισαν μια μοναδική βραδιά που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Ο David Tibet (όπως κ όλοι όσοι αποτελούσαν την παλιά παρέα της W.S.D.-με εξαίρεση τους λατρεμένους Death In June και Boyd Rice/NoN) αν και ακολουθεί πλέον μια αρκετά πιο συμβατική φιλοσοφική και μουσική στάση αρκετά μακριά από τις απόκοσμες industrial μέρες του ''Nature Unveiled'' και του "Dogs Blood Rising'' αλλά και από τα apocalyptic folk «παραμύθια» του "thunder perfect mind", καταφέρνει να ανανεώνεται συμβαδίζοντας με το πνεύμα της εποχής του και χωρίς ποτέ να είναι προβλέψιμος, έχει αποδείξει ότι πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες μουσικές ιδιοφυΐες του καιρού μας..
Νίκος Α.
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
|
|
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
