|
|
 |
|
|
 Keane - Under The Iron Sea HOT
Πρέπει πλέον να παραδεχτώ και αν συμφωνείτε μαζί μου, θα μπορέσετε να παρακολουθήσετε πιο εύκολα την συνέχεια αυτής της περιγραφής, ότι συναντάω κάθε λίγο και λιγάκι το φαινόμενο εκείνο κατά το οποίο ένα γκρουπ που κάνει μεγάλο πάταγο με το πρώτο του δίσκο, στη συνέχεια παρουσιάζει μια κάμψη στον δεύτερο δίσκο του. Αυτό δεν συμβαίνει απαραίτητα γιατί γράφει χειρότερα τραγούδια. Απλά, ο ήχος ενός γκρουπ, όταν ακουστεί για πρώτη φορά, προκαλεί μεγαλύτερη αίσθηση, από ότι στις επόμενες προσπάθειες. Αυτό βέβαια δεν είναι ο κανόνας.
 Mετά από αυτό τον μακροσκελέστατο πρόλογο ας δούμε τι έχουμε στη συγκεκριμένη περίπτωση: Τους Keane, ένα γκρουπ που έκανε αίσθηση με το πρώτο του δίσκο, το 2004, με τίτλο Hopes and Fears (ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, πούλησε 5 εκατομύρια αντίτυπα!!). Τα αγγελικά φωνητικά του Tom Chaplin δεν μπορούσαν να περάσουν απαρατήρητα και ο χαρακτηριστικός ήχος του γκρουπ, βασισμένος σε μεγάλο βαθμό στις πινελιές του πληκτρά Tim Rice Oxley, κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Και φτάνουμε στο 2006 οπότε η παρέα από το Sussex μας παραδίδει τον sophomore δίσκο τους με τίτλο Under the Iron Sea.
Ποιά είναι η πιο ουσιώδης εντύπωση από αυτόν το δίσκο; Έχουμε να κάνουμε με ένα δίσκο που πατάει στα μυστικά του προηγούμενου αλλά δυστυχώς δεν καταφέρνει να κερδίσει το στοίχημα στο οποίο αναφερθήκαμε πιο πριν. Ο δίσκος έχει στοιχεία που μας γοήτευσαν στο προηγούμενο άλμπουμ, αλλά που πλέον δε μας εξιτάρουν και τόσο. Και πάλι η κιθάρα απουσιάζει – μόνο samples κιθάρας χρησιμοποιούνται-. Και πάλι δεσπόζει το πιάνο του Oxley και τα φωνητικά του Chaplin. Ωστόσο ακόμη και η ερμηνεία του Tom μοιάζει κάπως.. σκουριασμένη, όχι τόσο λαμπερή όσο η debut εμφάνιση του.
 Όσο οι Keane βαδίζουν την πεπατημένη του προηγούμενου δίσκου, τα καταφέρνουν καλά (χωρίς να μας εντυπωσιάζουν, ωστόσο). Σε αυτό το μήκος κύματος κινούνται το hit Nothing in my way (με το γνώριμο πιανάκι και μια ευχάριστη μελαγχολική μελωδία), το εναρκτήριο και μελαγχολικότατο Atlantic ή το Try again, όπου αυτή τη φορά το πιανάκι πλαισιώνεται από τα εντυπωσιακούς, επίσης οικείους, ήχους του συνθετητή.
Όταν κάνουν το λάθος να δοκιμάσουν να γίνουν πιο σκληροί, πιο “rock n roll”, τα αποτελέσματα μάλλον είναι απογοητευτικά,  όπως διαπίστωσε ο γράφων στο Put it behind you. Από την άλλη, όταν έκαναν μια απόπειρα να γράψουν ένα ορχηστρικό κομμάτι, τα κατάφερνουν πολύ ικανοποιητικά. Το ορχηστρικό The Iron Sea, είναι ένα επικό διαμαντάκι με κινηματογραφικούς προσανατολισμούς. Όταν οι ρυθμοί πέφτουν, η γεύση που μου αφήνουν οι Keane είναι γλυκόπικρη. Θα χαρακτήριζα το Bad Dream ως άνοστη μπαλάντα, ενώ από την άλλη, το Hamburg Song με τα όμορφα πλήκτρα του Oxley και την συγκινητική ερμηνεία του Chaplin (και την παντελή έλλειψη drums) μάλλον είναι από τα highlights του δίσκου.
Έπειτα από όλη αυτή την ακατάσχετη πολυλογία του γράφοντος, νομίζω ότι πήρατε μια ιδέα περί τίνος πρόκειται. Ένας δίσκος που σχεδόν κανείς δεν θα χαρακτηρίσει κακό, αλλά λίγοι θα είναι αυτοί που θα τον εκτιμήσουν δεόντως. Είμαι σχεδόν βέβαιος ότι οι οπαδοί της μπάντας, από τον πρώτο δίσκο, σχεδόν θα συνεχίσουν να ακολουθούν τους Keane και μετά το Under the Iron Sea.. για τους υπόλοιπους.. επιφυλάσσομαι.
|
|
|
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
