|
|
 |
|
|
 Συνέντευξη: Mecano HOT
Κι εκεί που πίνω την μπύρα μου και χορεύω στο Decadence τσουπ να 'τος δίπλα μου ο Dirk Polak των Mecano! Τον χαιρετάω και μπαίνω κατ'ευθείαν στο ψητό... "τι λες για καμία συνέντευξη" τον ρωτάω με ένα κάποιο άγχος, αλλά που να ήξερα ότι μίλαγα στον πιο cool μουσικό που έχω γνωρίσει από κοντα. Όχι μόνο δέχτηκε αλλά σου έδινε και την αίσθηση ότι τον τιμούσε η πρόταση σου! Πως να μην μπει στην καρδιά σου αυτός ο άνθρωπος;
 1. Τι είναι η μουσική για σένα;
Η μουσική είναι ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια της ζωής μου. Για την ακρίβεια έχω συγκεντρώσει όλη μου τη ζωή σε μερικά πράγματα όπως η μουσική, η ζωγραφική, το όραμα – δηλαδή οτιδήποτε φανταστικό- και το γράψιμο. Όλοι οι στίχοι των τραγουδιών μας είναι δικοί μου. Επίσης είναι σημαντικό να πω πως πάντα είχα την υποστήριξη του παππού και της μητέρας μου σ’ αυτό. Το τελευταίο άλμπουμ μάλιστα είναι αφιερωμένο στη μνήμη του παππού μου, ο οποίος έχει πεθάνει βέβαια εδώ και πολλά χρόνια. Γενικά είχα πολλή στήριξη από τους δικούς μου και πάντα μου έλεγαν να σπουδάσω. Έτσι όταν ήμουν παιδί, για να με εξοικειώσουν με το διάβασμα μου είπαν να διαλέξω να μάθω ένα όργανο. Εγώ διάλεξα το ακορντεόν και αμέσως ο παππούς μου μου έφερε δώρο ένα. Αργότερα όταν έκανα οικονομίες του αγόρασα ένα καβαλέτο. Έτσι πάντα αποτίω φόρο τιμής σε κείνον.
2. Στην Ολλανδία η ζωγραφική είναι πιθανότατα η πιο διαδεδομένη μορφή τέχνης…
Ναι η Ολλανδία έχει μεγάλους ζωγράφους όπως η Ιταλία και η Ισπανία. Στο καινούργιο δίσκο η εικονογράφηση είναι κυρίως δική μου εκτός από δύο ζωγραφιές που είναι του Tejo του μπασίστα. Οι Mecano δεν είναι απλά μια μπάντα. Είμαστε ένα κίνημα και κάνουμε πολλά πράγματα, όχι μόνο μουσική. Γράφουμε ποίηση, ζωγραφίζουμε πίνακες…
3. Η λέξη ‘meccano’ συνδέεται με τις κατασκευές. Γιατί διαλέξατε αυτό το όνομα για τη μπάντα; Μήπως η μουσική μοιάζει τελικά για σας με ένα μηχανικό παιχνίδι;
‘Μεccano’, με διπλό ‘c’ είναι ένα παιχνίδι που πρωτοεμφανίστηκε το 1901. Eπειδή φοβόμουν να χρησιμοποιήσω το ίδιο όνομα μήπως με κατηγορήσουν, για αυτό έβαλα στο δικό μας μόνο ένα ‘c’, το οποίο και αποκαλώ το ‘c της πνευματικής ιδιοκτησίας’! Όντως η μουσική κατασκευάζεται και αποδομείται. Μερικές φορές παίζουμε ζωντανά τα τραγούδια μας διαφορετικά από ότι είναι στο άλμπουμ, γιατί τα ανακατασκευάζουμε. Γυρίζουμε πίσω στα βασικά και κάνουμε ένα άλλο κομμάτι. Για παράδειγμα στο άλμπουμ προσθέσαμε εφέ που δεν τα χρησιμοποιούμε και όταν παίζουμε σε συναυλίες, γιατί η Sonja, η κοπέλα που παίζει τα πλήκτρα, δεν είναι μαζί μας. Συνήθως παίζω εγώ ακορντεόν στη θέση της. Αποδομούμε για να δημιουργήσουμε.
4. Τι σε εμπνέει να γράψεις τραγούδια;
H ίδια η ζωή και όλα τα συγκινητικά στοιχεία που εμπεριέχει.
5. Οι δημοσιογράφοι συνηθίζουν να βάζουν ταμπέλες στα συγκροτήματα. Ποια η άποψη σου για αυτή τη κατηγοριοποίηση;
Έχω πρόβλημα με την κατηγοριοποίηση γιατί τις περισσότερες φορές έρχεται μεταγενέστερα. Για παράδειγμα όλοι ξέρουν για το ντανταισμό που άρχισε σαν κάτι αφηρημένο, μη συγκεκριμένο και μετά έγινε ένα πραγματικό καλλιτεχνικό κίνημα. Στην αρχή δεν είχε κατηγοριοποιηθεί, αργότερα του κόλλησαν αυτή τη ταμπέλα. Στους ανθρώπους αρέσει να κατηγοριοποιούν τα πράγματα για να διαχωρίζουν τι μπορούν να επιλέγουν και τι όχι. Για μένα το να βάζεις ταμπέλες είναι ψεύτικο. Εμπνέομαι από τα πάντα.
6. Πες μου λίγα πράγματα για το νέο σας άλμπουμ “Those Revolutionary Days”.
Είναι ένα άλμπουμ που προκαλεί ένα νοσταλγικό συναίσθημα. Τη σημερινή εποχή είναι δύσκολο να αναγνωρίσεις τον εχθρό σου. Παλιά είχες την αριστερά, τη δεξιά και τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Σήμερα είναι απλά η μέση λύση. Δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά. Υπάρχουν ακρότητες οι οποίες δημιουργούν το φονταμενταλισμό, ο οποίος είναι κάτι πολύ κακό γιατί σε καταπιέζουν να σκεφτείς με το δικό τους τρόπο. Πάντα νοσταλγώ το παρελθόν που ήταν πιο απλά τα πράγματα και ήξερες τον εχθρό σου. Εκείνες οι επαναστατικές ημέρες (“Those Revolutionary Days”) είναι πολύ σημαντικές γιατί θες να τις έχεις ξανά, αλλά από την άλλη ήταν γεμάτες με αίμα και δάκρυα, δεν ήταν γιορτή. Τουλάχιστον όμως ήταν ξεκάθαρο τι συνέβαινε. Αυτό θέλω πίσω… Στο άλμπουμ χρησιμοποιήσαμε βιολί αλλά η φίλη μου από την Ολλανδία που το έπαιζε είναι πολύ απασχολημένη και δε μπορεί να ταξιδεύει. Κάποια στιγμή συνάντησα τυχαία τη Βιβιάννα Δελέντα, μια ελληνίδα σοπράνο που δουλεύει στο Παρίσι και μας προέκυψε η ιδέα να τραγουδήσει στη θέση του βιολιού. Ταίριαξε τόσο καλά που σκεφτήκαμε να γίνει μέρος του ήχου μας να έχουμε μια σοπράνο. Είναι κάτι καινούργιο. Σκοπεύουμε να το χρησιμοποιήσουμε περισσότερο, να το κάνουμε αληθινό κομμάτι της μουσικής μας.
7. Πες μου λίγο την ιστορία πίσω από τους Mecano.
Αρχικά κυκλοφόρησα ένα single το 1978 αλλά ήταν με ένα τύπο που αργότερα έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη των Mecano. Το συγκρότημα επίσημα δημιουργήθηκε το 1979. Βγάλαμε δίσκους, κάναμε περιοδείες και διαλυθήκαμε το ‘81. Μετά επανενωθήκαμε μερικοί από μας το ‘82 και ηχογραφήσαμε ένα ακόμη άλμπουμ, το “Autoportrait”. Ήμασταν τρία άτομα οι αδερφοί Bolten και εγώ. Ύστερα απ’ αυτό σταματήσαμε και οι Mecano συνέχισαν με τη ζωγραφική όχι τη μουσική. Δηλαδή δεν σταματήσαμε ακριβώς ποτέ, πάντα δουλεύαμε. Και πριν από λίγα χρόνια συνέβη ένα περιστατικό που με επηρέασε πραγματικά. Ένας από τους καλύτερους μου φίλους δολοφονήθηκε στην Ολλανδία από ένα θρησκευτικό εξτρεμιστή. Είχε γυρίσει ένα έργο που το έλεγαν “Submission” και το όνομα του ήταν Theo Van Gogh. Ήταν δισέγγονος του παλιού Τheo Van Gogh, αδερφού του Vincent. Ήταν διάσημος σκηνοθέτης και επειδή έκανε αυτό το φιλμ για το θρησκευτικό φανατισμό, κυρίως για την απελευθέρωση των γυναικών από τη μπούργκα και την καταπίεση τους από τους άντρες, δολοφονήθηκε από έναν φονταμενταλιστή. Ήμασταν πολύ στενά συνδεδεμένοι. Οι γονείς του φίλου μου ήταν ηλικιωμένοι και δεν συνηθίζεται να υποχρεώνουν τους γονείς, εφόσον βρίσκονται σε προχωρημένη ηλικία να αναγνωρίζουν το πτώμα των παιδιών τους στην αστυνομία. Γι αυτό και αναγκάστηκα να πάω εγώ μαζί με την πρώην σύζυγό μου, που ήταν και η μητέρα του παιδιού του Theo για να κάνουμε την αναγνώριση. Μετά από αυτό το γεγονός ουσιαστικά έχασα και εκείνη γιατί άρχισε να συμπεριφέρεται σαν να ήταν η χήρα του και δεν μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε πλέον. Όλη αυτή η κατάσταση με αρρώστησε και δεν ήξερα τι να κάνω. Τελικά κατέληξα να κάνω αυτό που πάντα με βοηθούσε: να δημιουργώ τέχνη, έτσι έγραψα στίχους από όλο αυτό. Ο Tejo, ο μπασίστας, η συντροφιά μου στους Mecano, είναι ένα παλιό, πραγματικό μέλος του γκρουπ. Εξελίχθηκε μέσω των ηχογραφήσεων και παίζοντας πλήκτρα στις συναυλίες μας. Οι δυο μας ξεκινήσαμε πάλι τους Mecano. Για να λειτουργήσει όλο αυτό βέβαια στρατεύσαμε 4 άτομα. Δύο από το Rotterdam, το Mark και το Reinier που είχαν μια πολύ καλή εναλλακτική μπάντα τους Spasmodique, καθώς και δύο νέα παιδιά τη Sonja και τον Idan από το Ισραήλ, που είχαν το γκρουπ Sophya. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε να δουλεύουμε το υλικό για τον καινούργιο δίσκο. Μετά μας κάλεσαν να εμφανιστούμε στο Rockwave στη Μαλακάσα. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που παίξαμε μετά από 25 χρόνια. Στη συνέχεια κάναμε live στο Gagarin και στο Mύλο στη Θεσσαλονίκη. Παίξαμε και 3 φορές στο Booze με κάποιους έλληνες μουσικούς όμως. Έτσι όπως είπα συνθέτουμε και αποσυνθέτουμε…
8. Σχηματίσατε το γκρούπ στα τέλη της δεκαετίας του ’70, την περίοδο που το punk είχε μόλις αλλάξει ριζικά την παγκόσμια μουσική βιομηχανία. Πόσο σας επηρέασε αυτό;
To punk ήταν ένα αληθινό κίνημα που ξεκίνησε το 1976 και ήδη το ‘79 είχε τελειώσει ουσιαστικά. Μετά ακολούθησε μια πιο σκοτεινή περίοδος που τώρα την ονομάζουν dark wave, αν και τότε ήταν μάλλον new wave. Είχε να κάνει με μια διαφορετική προσέγγιση στη μουσική. Μπάντες όπως οι Joy Division, οι Μαgazine,οι Μοnochrome Set και εμείς. Eίχαme όλοι την ίδια σκοτεινή ατμόσφαιρα, μιλώντας για τη ζωή και το θάνατο. Αποτελέσαμε μέρος όλου αυτού έστω και χωρίς τη θέληση μας, γιατί πραγματικά ουδέποτε είχα τη πρόθεση να ανήκω σε ένα τέτοιο κίνημα. Εμείς ήμασταν από μόνοι μας ένα κίνημα κι αυτό γιατί άλλωστε ήμασταν οι μόνοι που δεν εκθέταμε τη μουσική μας, αλλά τους πίνακες, τα σχέδια και τα γλυπτά μας.
9. Τι μουσική σ’ αρέσει να ακούς;
Μ’ αρέσει πολύ η μουσική των ‘60s. Ιδιαίτερα η hippie μουσική και η soul αυτής της περιόδου είναι οι αγαπημένες μου. Δεν ακούω ιδιαίτερα καινούργια πράγματα. Μπορεί να πετύχω κάτι που μ’ αρέσει αλλά δεν παρακολουθώ γενικά τις νέες κυκλοφορίες, δεν διαβάζω καν περιοδικά.
10. Πώς αποφάσισες να γράφεις στίχους σε γλώσσες όπως τα αγγλικά και τα γαλλικά, καμία από τις οποίες δεν είναι η μητρική σου;
Έχω ηχογραφήσει και ένα τραγούδι στα ρώσικα. Μάλιστα σκοπεύω να ηχογραφήσω και ένα στα ελληνικά στον επόμενο δίσκο μας, μιας και πλέον μένω μόνιμα στην Αθήνα. Το κάνω γιατί θέλω να τονίζω ότι είμαστε διεθνώς προσανατολισμένοι. Επίσης ηχογράφησα και δύο άλμπουμ στη γλώσσα μου. Θέλω να δείξω έτσι τη πολυεθνική ικανότητα.
11. Υπάρχει κάποιο τραγούδι με το οποίο είσαι στενά συνδεδεμένος;
Είναι αυτό για το οποίο δεν έχω γράψει εγώ τους στίχους, το Untitled του Μaiakovski. Eίναι ένα βασικό τραγούδι για αυτό και το ηχογραφήσαμε ξανά σ’ αυτό το άλμπουμ παρ΄ότι είναι παλαιότερο. Πολλοί το θεωρούν κλασικό μας κομμάτι. Ο Maiakovski είναι ακόμα πολύ σημαντικός ποιητής. Από το καινούργιο άλμπουμ πιστεύω πολύ στο ομώνυμο Those Revolutionary Days. Eπίσης το Atheist Chant λόγω των στίχων που δείχνουν το μήνυμα που θέλω να μεταδώσω. Καθώς και το Νikη το οποίο είναι μια μεταφορά για την θεά της Νίκης.
12. Μετά από σχεδόν 30 χρόνια από τη σύσταση του γκρουπ, υπάρχει κάτι για το οποίο να μετανιώνεις όσον αφορά την καριέρα σας;
Δε θα το έλεγα. Πάντα ήμασταν ανεξάρτητοι. Αυτό φυσικά συνεπάγεται ότι ο δρόμος σου θα είναι πολύ πιο δύσκολος. Αν ανήκεις σε μια μεγάλη εταιρεία τα κανονίζουν όλα αυτοί, σε μανατζάρουν, κάνουν τις αφίσες, τη διαφήμιση, διοργανώνουν εμφανίσεις στη τηλεόραση και εκπομπές στο ραδιόφωνο. Κάτι τέτοιο δε συνέβη ποτέ με εμάς. Έπρεπε να τα κάνουμε όλα μόνοι μας. Αυτό από τη μια σημαίνει ότι κάποια πράγματα ήταν μεν πιο δύσκολα αλλά από την άλλη μπορούμε να πούμε ότι είμαστε ανεξάρτητοι κι αυτό είναι το σημαντικότερο. Δεν έχουμε να πούμε ευχαριστώ σε μια μεγάλη εταιρεία που βάζει τα χρήματα. Εμείς λέμε ευχαριστώ στο κοινό μας όταν τους αρέσει η καινούργια μας δουλειά. Κι αυτό είναι πιο σημαντικό για μένα.
Και… 5 πράγματα που δεν ξέρατε για τον Dirk Polak (να και τα κλισέ…)
1. Ξέρει να παίζει και ντραμς εκτός από ακορντεόν.
2. Έχει αναλάβει την παραγωγή στο επερχόμενο άλμπουμ των εγχώριων Delightful.
3. Είναι στενός φίλος με τον ιδιοκτήτη του Booze, Νίκο Λούβρο, o oποίος ήταν ο μοναδικός που τόλμησε να προβάλλει στο μαγαζί του την ανατρεπτική ταινία ‘Submission’ του δολοφονημένου Theo Van Gogh με θέμα τον φονταμενταλισμό.
4. Ένας ισπανός μάνατζερ επισκέφτηκε πριν από αρκετά χρόνια το Άμστερνταμ, άκουσε για τους Mecano και του άρεσε τόσο το όνομα που αποφάσισε να το ‘οικειοποιηθεί’ για το δικό του νεοσύστατο συγκρότημα. Έτσι προέκυψε και ισπανική μπάντα με το ίδιο ακριβώς όνομα…
5. Μέχρι και οι Franz Ferdinand είναι fans των Μεcano αφού πέρσυ στο Rockwave έσπευσαν να γνωρίσουν το Dirk και να του εκφράσουν το θαυμασμό τους.
Έλενα Ράλλη
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
|
|
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
