|
|
 |
|
|
 Nine Inch Nails - Year Zero
Μετά από αρκετά χρόνια αναμονής, οι fans των αμφιλεγόμενων Nine Inch Nails νοιώθουν ότι η υπομονή τους ανταμείφθηκε. Το καινούριο album τους με τίτλο Year Zero (Έτος Μηδέν) κυκλοφορεί επίσημα εδώ και δύο μήνες, και δεν είναι μόνο αυτός καθαυτός ο δίσκος που τράβηξε την προσοχή, όσο το παραμύθι που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομά του, το οποίο πιο πολύ ως «εναλλακτική πραγματικότητα» μπορεί να χαρακτηριστεί, παρά ως τερτίπι του Marketing.
Μήνες πριν την προγραμματισμένη κυκλοφορία του δίσκου, ξεκίνησε ένα ξέφρενο παιχνίδι (το οποίο πρωτίστως είχε σχεδιαστεί από άτομα υπεύθυνα για τη δημιουργία παιχνιδιών RPG, όπως του World of Warcraft και του Diablo), το οποίο μέσα από διαδικτυακούς γρίφους, θεωρίες συνομωσίας, μυστικούς κωδικούς, hints and tips, οδηγούσε τους μυημένους σε ένα λαβύρινθο στρεβλωμένης και εφιαλτικής εναλλακτικής πραγματικότητας, η οποία υποτίθεται λαμβάνει χώρα το έτος 2022, και στην οποία η ανθρωπότητα ζει σε διόλου ιδανικές συνθήκες. Αυτά τα λίγα για αρχή, για να σας δώσω μία μικρή ιδέα για το ως περίπου φαντάζει το κοντινό μέλλον.
Σύμφωνα βέβαια με τον frontman των Nine Inch Nails, τον Trent Michael Reznor, η εν λόγω τακτική δεν είναι κάποιο είδος προώθησης, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι του Year Zero στο οποίο ο κάθε ένας μπορεί αν θέλει να συμμετάσχει ενεργά. Ας αφήσουμε όμως το όλο concept στην άκρη, καθώς η αλήθεια είναι ότι είναι ένα εντελώς ξεχωριστό κομμάτι που χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση λόγω της πολυπλοκότητάς του κα ας εξετάσουμε αυτή καθαυτή τη μουσική του Year Zero. Το album λοιπόν ηχογραφήθηκε ως επί το πλείστον – ή τουλάχιστον ένα μεγάλο κομμάτι του – σε ένα laptop στο τελευταίο tour των ΝΙΝ, και όντως εάν το ακούσεις σου περνά πεντακάθαρα αυτή την αίσθηση. Κρυμμένοι ήχοι, παραμορφωμένα patterns διάσπαρτα αλλά επαγγελματικά τοποθετημένα σε όλο το δίσκο, ηχοσκιάσεις, μουσικές διαδρομές, πολλοί πειραματισμοί, περίεργα φωνητικά και εν τέλει ένα πάντρεμα απείρων ειδών μουσικής, όπου το heavy metal εναλάσσεται με το industrial, το ambient, το hip-hop, όπου γίνονται απόπειρες post-futurist μπαλάντων, ενώ τα έγχορδα κυριολεκτικά «τρίβονται» μεταξύ τους, με τελευταία λέξη το πιάνο και όλα μαζί πέφτουν σε μία δίνη. Μελωδίες μπερδεύονται και αναδύονται, σπάνε και επανενώνονται. Και παρ’ όλο το «μπέρδεμα», ο ήχος του Year Zero είναι βαθύς, περιπετειώδης, γεμάτος δυναμική, ένταση και χαρακτήρα. Τα τραγούδια είναι τραγούδια. Μπορείς να καταλάβεις την αδυσώπητη ακουστική στο "The Beginning of the End”, στο "Survivalism», την παράνοια στο "The Greater Good," και την αέναη κίνηση στο εκπληκτικό "Zero-Sum," το οποίο κλείνει και το δίσκο.
Η ατμόσφαιρα του άλμπουμ είναι πολύ πιο αποπλανητική και πιο πολλά υποσχόμενη από ότι οι προηγούμενες ηχογραφήσεις του συγκροτήματος. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει η δυναμική μίξη του ηλεκτρονικού με το vanguard rock, παράλληλα με πολλά science – fiction funk στοιχεία, κάτι το οποίο φαίνεται στα εισαγωγικά "Hyperpower!" και το "The Beginning of the End," όπου οι κιθάρες στριγκλίζουν ρυθμικά, τινάζονται, χτυπάνε, παραμορφώνονται, μέσα από αχανείς ηχητικές επιθέσεις. Τα drums αναδεικνύονται, δυναμικά, υποβόσκοντα πολλές φορές, επαναλαμβανόμενα, εκκωφαντικά, ηχητικά παραμορφωμένα, σχεδόν σπασμένα. Το μπάσο υποβλητικό, μελωδικό, αδυσώπητο, επιθετικό και συνάμα απελπισμένο και θλιμμένο. Και τέλος, τα keyboards ντύνουν με ότι ήχο μπορείτε να φανταστείτε το όλο σχιζοφρενικό concept.
Εν τέλει καταλήγουμε σε κάτι το οποίο είναι συγχρόνως και προφητικό και διαχρονικό. Ένα album το οποίο αντανακλά κάτι πολύ πιο μπροστά από την εποχή του από οτιδήποτε άλλο στο μουσικό πάνθεον (τουλάχιστον την τρέχουσα περίοδο). Η παράνοια και η οργή του are έχουν γερά θεμέλια λόγω της έλλειψης επιλογών που το ίδιο το concept αναγκαστικά μας αφήνει. Εκεί όπου τελειώνει το "The Good Soldier," ο οργισμένος πρωταγωνιστής κάνει την εμφάνισή του κατακερματισμένος και αποξενωμένος από το αιματοκύλισμα στον κόσμο του και τονίζει :
"No one's even sure
What we're fighting for
Or who we even are anymore
Ι feel
so far away...."
Στο funk rock "Capital G" μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ο χαρακτήρας με τραχύ τόνο προφέρει :
"Well I used to stand for something
But forgot what that could be
there's a lot of me inside you
maybe you're afraid to see
Well I used to stand for something
Now I'm on my hands and knees
Traded in my god for this one
And he signs his name with a capital 'G',"
με υπόβαθρο το ακρωτηριασμένο και κοφτό, αλλά βαθύ bassline. Στο σύμπαν του Year Zero, η απάθεια, παρόλο που είναι επιθυμητή, ποτέ δεν είναι αρκετή. Αυτό απεικονίζεται στο "My Violent Heart" και το "The Warning," τόσο ηχητικά όσο και λυρικά. Στο τελευταίο, τα beats εναλλάσσονται με ηλεκτρονικά και κιθαριστικά κοψίματα, ωθούμενα από το απόκοσμο συναίσθημα που σε καταλαμβάνει όταν γίνεται η αποκαλυπτική είσοδος της «Παρουσίας» ("presence" – πρόκειται για ένα χέρι, το Χέρι του Θεού που κατεβαίνει από τον ουρανό) – είναι παραίσθηση, πραγματικό γεγονός της Αποκάλυψης, ή ηθελημένη αυτοκαταστροφή του πρωταγωνιστή;
"....We've been watching you with all of our eyes
And what you seem to value most
so much potential/or so we used to say
your greed, self-importance, and your arrogance
...your time is ticking away."
 Το καυστικό ηλεκτρονικό funk ύφος στο "God Given" αποκαλύπτει μία πειθαναγκαστική κατάσταση χωρίς επιλογές. Το μοναδικό που μπορείς – και πρέπει – να κάνεις είναι να κοιτάς ευθεία μπροστά σου. Post apocalyptic καταστάσεις και το τρομακτικό μέλλον του απόλυτου ελέγχου εμφυτεύονται και μεγαλώνουν στη σημερινή εποχή, από γενιά σε γενιά καθώς η κοινωνική αποψίλωση έχει σαν αποτέλεσμα την ακούσια φίμωση της ατομικής ελευθερίας, και όλα αυτά συνοψίζονται σε ένα συνονθύλευμα ενός απόλυτα άρρωστου rock & roll. Η ένταση συνεχίζεται και στροβιλίζεται στον φρενήρη ρυθμό του "Meet Your Master," όπου το νέο αφεντικό είναι η τραχιά πραγματικότητα που δε συγχωρεί κανέναν και δε δείχνει έλεος, - κάτι το οποίο αντικατοπτρίζει απόλυτα την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι εφιαλτική και χαώδης. Στο μέσο του κομματιού μεταξύ του μπάσου και της κιθάρας ο πρωταγωνιστής σχεδόν με άγρια χαρά πέφτει σε κατατονία :
"come on down down, come on down, come on down..."
- ήχος ο οποίος μοιάζει να υφίσταται για πάντα μέσα από πολλαπλά επίπεδα θορύβου και του επαναλαμβανόμενου βόμβου του μπάσου. Αυτό που συνοψίζει αυτός ο σχιζοφρενικός τρόμος, η πολιτική και πολιτισμική ναυτία και οι κοινωνική παράνοια είναι ένα αποστειρωμένο – equilibrium - μέλλον όπου προσωπικές επιλογές απαγορεύεται να υπάρχουν, επειδή οι επιλογές αυτές συνετέλεσαν στην άκρατη εκμετάλλευση του περιβάλλοντος και των φυσικών πόρων της γης των κοινωνιών για τους δικούς τους σκοπούς, ή για απλό και απόλυτο ηδονισμό. Οι εναλλακτικοί πειραματικοί ήχοι γλιστρούν σχεδόν αιθέρια από τα ένα κομμάτι στο άλλο σαν να προσπαθούν να καλύψουν ένα κενό, κάτι το οποίο ήταν εκεί πριν και σβήστηκε (συναισθήματα; Ελευθερία ίσως; γαλήνη;). Ένα παρελθόν που μαζεύει πρόσωπα και αναμνήσεις των οποίων το ίχνος διαφαίνεται τόσο δύσκολα σε ένα τέτοιο μέλλον.
Πλησιάζοντας προς το τέλος τα συναισθήματα λαμβάνουν διάφορες μορφές, από απελπισία και παράνοια, σε γλυκιά θλίψη και κρυφή ελπίδα, από το χείλος του θανάτου στην αρχή της ζωής. Μία δοαφορετική νότα ακούγεται με την έλευση του The Greater Good – θα λέγαμε ότι θυμίζει τους Radiohead του Kid-A – ένα ψυχωτικό κομμάτι με φωνητικά που μόλις διακρίνονται – ύμνος στον έλεγχο και τη φίμωση. Τα drums στου τρυπάνε το κεφάλι ενώ στο background διακρίνεται ένας χαρακτηριστικός, μυστηριώδης και σκοτεινός τόνος.
“Persuasion,
Cohersion
Submission
Assimilation”
Η ανθρωπότητα δεν είναι παρά στρατιωτάκια που εκτελούν διαταγές υπό το βάρος ενός ανωτέρου.
Το γεμάτο οξύ και φαρμάκι "Great Destroyer" είναι κάτι παραπάνω από απλό τραγούδι, είναι στρεβλωμένο slideshow από ακουστικά εφέ – δύσκολο να το χωνέψεις ολόκληρο με τη μία, σχεδιασμένο να ακούγεται σε στιγμές φόρτισης και σίγουρα όχι μελωδικό. Ο Reznor εδώ – όπως και στο Vessel - μοιάζει πιο πολύ με απόκοσμο πλάσμα παρά με τραγουδιστή. Μία εκκωφαντική επίθεση ηλεκτρονικών Keyboards και ανελέητων drums κλιμακώνεται στο τέλος αφήνοντας τον ακροατή σχεδόν λαχανιασμένο, έτοιμο να παραδώσει τα όπλα.
Σαν σκηνή από πεδίο απόλυτης καταστροφής και μαρασμού, το instrumental "Another Version of the Truth" κυριολεκτικά σέρνεται προσπαθώντας μέσω του λυπημένου, αλλά ακόμα ζωντανού τόνου του πιάνου να δώσει ζωή. Χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο μέρη : στο πρώτο μισό το πιάνο εείναι μακρινό, επαναλαμβανόμενο και αναδύεται με δυσκολά μέσω μίας ομίχλης στατικών industrial στοιχείων, αλλά σταδιακά ωριμάζει, δυναμώνει και μετατρέπεται σε μία καθαρή μελωδία, ενώ ένας απόκοσμος θόρυβος στοιχειώνει συνεχώς το background.
Η κλιμάκωση φτάνει και τελειώνει το πρώτο μισό αυτού του διπλού concept album (Το δεύτερο μισό αναμένεται μέσα στο 2008). Το μπάσο αναδεικνύεται και σε γμίζει δέος, και τα βαθιά drums βοηθούν τα σχεδόν ψιθυριστά λόγια. Όλο το album χάνεται στο τέλος του μέσω μίας δίνης τόνων πιάνου και θορύβου, ένα τέλος μου υποδεικνύει ότι τίποτε δεν τελείωσε ακόμα και έπεται συνέχεια. Το "Zero Sum", σταματά στα έξι λέπτά, όπου τα drums εκρήγνυνται και στριφογυρνάνε παραμορφωμένα, και οι μόνες λέξεις είναι ανέλπιδες και συγκλονιστικές :
“Shame on us
Doomed from the start
May God have mercy on our dirty little hearts
Shame on us
For what we have done
And all we ever were
Just Zeros and Ones”
 Το Year Zero είναι ίσως το καλύτερο δείγμα δουλειάς των Nine Inch Nails από την εποχή του Downward Spiral. Τα κομμάτια του μένουν στη μνήμη, σε αφυπνίζουν, μελετημένα και συναρμολογημένα με προσοχή και ισορροπία (παρόλο το concept του). Ο τρόπος του Reznor να δημιουργεί και να ηχογραφεί σε laptop ήταν απ’ ότι φαίνεται ωφέλιμος δίνοντας μεγαλύτερο εύρος σκέψεων για τις λυρικές του ιδέες ταιριάζοντας τες με τις μουσικές του εμπνεύσεις. Όπως είπε και ο ίδιος «ήταν το λιγότερο προσωπικό του album» και όμως σταδιακά γίνεται το πιο προσωπικό του, ίσως επειδή η οπτική του ευρύνεται και εναγκαλίζει μία ολόκληρη γενιά ανθρώπινων υπάρξεων στην εναλλακτική πραγματικότητα του Year Zero και της Παρουσίας, οπότε και αποδέχεται όλα αυτά που τρέμει, φοβάται και απεύχεται. Σίγουρα το album είναι απαισιόδοξο και δεν ενδείκνυται για διασκέδαση, (αλλά πάλι, πότε κάποιος δίσκος των Nine Inch Nails ήταν ποτέ αισιόδοξος;).
Το σύνολό του δε μετριέται στα μηδενικά και τους άσσους του δυαδικού κώδικα. Η μουσική στέκεται επάξια από μόνη της, είτε τη συνοδεύει κάτι άλλο εκτός, είτε όχι. Το Year Zero είναι τραχύ και ασυμβίβαστο rock με κεφαλαίο "R". Είναι παράλληλα σοβαρό και εναλλακτικό pop που καταγγέλλει με τον τρόπο του τη έλλειψη πολιτικής και κοινωνικής ευσυνειδησίας που παρατηρείται και στο παρόν και ίσως και στο κοντινό μέλλον. Αποκαλύπτει όμως συγχρόνως τις εσωτερικές συγκρούσεις του καθένα με έναν απροσδιόριστο εχθρό. Και μετατρέπεται σιγά σιγά σε ένα είδους μανιφέστο, μία προφητεία από κάποιον θνητό και διόλου αψεγάδιαστο άνθρωπο, των γεγονότων και πραγμάτων που μπορεί να συμβούν και, αν και πολλά από αυτά περιγράφονται μεταφορικά, αυτό δεν αλλάζει το σκοτάδι που υποβόσκει. Είναι ευφυέστατο, ενοχλητικό, απαραίτητο.
Tracklist :
1. "Hyperpower!" – 1:42
2. "The Beginning of the End" – 2:47
3. "Survivalism" – 4:23
4. "The Good Soldier" – 3:23
5. "Vessel" – 4:52
6. "Me, I'm Not" – 4:51
7. "Capital G" – 3:50
8. "My Violent Heart" – 4:13
9. "The Warning" – 3:38
10. "God Given" – 3:50
11. "Meet Your Master" – 4:08
12. "The Greater Good" – 4:52
13. "The Great Destroyer" – 3:17
14. "Another Version of the Truth" – 4:09
15. "In This Twilight" – 3:33
16. "Zero-Sum" – 6:14
|
|
 |
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
