|
|
 |
|
|
 Rasmus στο Club22 (28/1/06) και συζήτηση με το συγκρότημα HOT
 Αν και όχι μόνο δεν μου άρεσαν αλλά τους χλεύαζα κιόλας τόσα χρόνια, το Σάββατο βρέθηκα στο Club 22 να παρακολουθώ ζωντανά τους Rasmus. Τελικά η περιέργεια, μου βγήκε σε καλό, αποδεικνύοντας περίτρανα για ακόμη μία φορά τη θεωρία «μια συναυλία αξίζει όσο χίλια albums»! Οι Rasmus ήταν οπωσδήποτε καλύτεροι από ότι περίμενα.
Φθάνοντας στον χώρο φοβήθηκα ότι επρόκειτο για prive συναυλία, μιας και αυτοί που περίμεναν να εισέλθουν στον χώρο, «δεν γέμιζαν ούτε ταξί» που λέει και ο λαός. Βέβαια τα πράγματα ήταν σαφώς καλύτερα μέσα από πλευράς προσέλευσης κόσμου, αλλά και πολύ περίεργα ταυτόχρονα…μικρά παιδάκια, μπαμπάδες να τα κρατάνε από το χέρι, μαμάδες να χοροπηδάνε σαν τρελές, μεταξύ νεαρής ηλικίας κόσμου γενικότερα, αλλά και fan που ήρθαν να παρακολουθήσουν τη συναυλία απο άλλες χώρες.
Λίγο μετά τις 21.30, οι Rasmus ανέβηκαν στη σκηνή του Club 22 ερμηνεύοντας το Shot(ίσως το καλύτερο από το νέο τους δίσκο Hide From The Sun) μέσα σε πανδαιμόνιο επευφημιών-στριγκλιών-και οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Ακολούθησε το First Day Of My Life, το συμπαθητικό Lucifer’s Angel και το Guilty(από το album Dead Letters) το οποίο ξεσήκωσε τους πάντες. Μεταξύ άλλων, ακουστήκαν επίσης το πολύ ωραίο Last Generation, το Immortal στο οποίο στη μέση του τραγουδιού ο τραγουδιστής Lauri Ylonen έπαιξε με ακουστική κιθάρα όπως και στο cd, το γνωστό από το βιντεοκλιπ του No Fear, το Sail Away αλλά και ένα μικρής διάρκειας ακουστικό set, στο οποίο συγκεντρώθηκαν και οι τέσσερις στο μπροστινό μέρος της σκηνής. Ενώ λοιπόν είχαν παίξει για περίπου 1 ώρα αποχώρησαν, μέχρι να επανέλθουν μετά από λίγο και πάλι. Ο Eero Heinonen(μπασίστας) προσπάθησε να δώσει με το στόμα, ρυθμό από συρτάκι και ο Aki Hakala ακολούθησε δίνοντας για λίγο(και για πλάκα) ροκ διάσταση στο γνωστό ρυθμό. Φυσικά δεν παρέλειψαν να παίξουν τη μεγαλύτερη επιτυχία τους In The Shadows κατά την οποία η διάθεση έπιασε και πάλι κόκκινο.
Προσέλευση του κόσμου: 500-600 άτομα
Διάρκεια(κατά προσέγγιση): 1 ώρα και 20 λεπτά
Ηχος: καλός καθ'όλη τη διάρκεια
Ακολουθεί σύντομη συνομιλία με το συγκρότημα:
A.Z: Καλησπέρα παιδιά…
Pauli Rantasalmi: Γεια σου(γέλια μιας και το είπε σε σπαστά ελληνικά)
Α.Ζ: Ωχ, εγώ δεν γνωρίζω πώς να λέω, “γεια” στα φιλανδικά.
Pauli: “Moi”(ή κάτι τέτοιο)
Α.Ζ: Ωραία! “Moi” λοιπόν.
Aki Hakala: Πώς σου φανήκαμε; ήταν καλός ο ήχος;
Α.Ζ: Ναι, την προηγούμενη Κυριακή έπαιζαν οι Paradise Lost και υπήρχαν κάποια προβλήματα, αλλά σήμερα ήταν πολύ καλός. Είδες την τιμή του εισιτηρίου; 35 ευρώ;
Aki: Σοβαρά; σοβαρά ήταν 35 ευρώ; Δεν το γνώριζα…είναι πολύ ακριβό!!!
Α.Ζ: Γι’αυτό πρέπει να εκτιμήσεις τον κόσμο που ήρθε να σας δει!
Aki: Σίγουρα…
A.Z: Τι σημαίνει “Rasmus”;
Lauri Ylonen: Δεν σημαίνει τίποτα, δεν ξέραμε πώς να ονομαστούμε και απλά μας άρεσε αυτό σαν λέξη…είναι απλά μία λέξη!
Α.Ζ: Τι ακούτε στον ελεύθερο χρόνο σας;
Eero Heinonen: Ακούω πολύ Beatles αλλά και Jimmy Hendrix.
Α.Ζ: Από καινούργια;
Eero: Μου αρέσουν πολύ οι Coldplay.
A.Z: Εχεις ακούσει Arcade Fire;
Eero: Χμμμ, όχι, αλλά μου φαίνεται τους ξέρω σαν όνομα.
Α.Ζ: Αύριο Θεσσαλονίκη;
Eero: Ναι, ελπίζω να πάνε όλα καλά…
A.Z: Κι εγώ το ελπίζω, ευχαριστώ πάρα πολύ, καλό βράδυ!
Eero: Καλό βράδυ!
Αγγελος Ζ.
Δεν επιτρέπεται η αποστολή σχολίων για τους μη εγγεγραμμένους επισκέπτες.
Εγγραφή! |
|
 |
|
| Σχετικά άρθρα |
|
|
|
|
|
|
|
|
προσθήκη στα αγαπημένα
κάντε μας αρχική σελίδα
